Кветкавы рай стварыла ля сваёй сядзібы жыхарка вёскі Барташы Ядвіга Сярко

“Вось цуд знайшлі, – скептычна заўважыць нехта з чытачоў. – Цяпер ці не ля кожнай хаты півоні-ружы цвітуць...” Сапраўды, многа рукатворнай прыгажосці на вясковых і гарадскіх падворках пабачыць давялося на свае вочы, але такім рознакаляровым кветкавым дываном любавалася ўпершыню. Уявіце сабе: ад вясковай вуліцы да дома Ядвігі Рамуальдаўны – метраў трыццаць.

І ўся гэта тэрыторыя – суцэльны кветнік! Адна расліна адцвітае, другая зацвітае, а трэцяя – на падыходзе... Розныя па вышыні, колеры і месцы “нараджэння”. Сарты – ад звыклых для вока і вуха беларуса да заморскіх, што з першага разу і не вымавіш.
Зрэшты, няўдзячная гэта справа – распавядаць пра такую шматколерную прыгажосць. Лепш паслухаем кветавода ад жыцця Ядвігу Рамуальдаўну.

– Я вось часам думаю – мо, залішне я з кветкамі занялася, – разважае жанчына. – Але ж душа да іх ляжыць і рукі цягнуцца... Паверце, вясны не магу дачакацца, каб зноў за справу ўзяцца. Гэта, як цяпер кажуць, маё хобі і маё здароўе. Калі самаадчуванне не вельмі добрае, зайду ў кветнік, палюбуюся, пагавару – адразу адпусціць.
– І якія кветкі на вашым пляцы растуць? – пытаюся ў Рамуальдаўны.
– Ружы, петуніі, гладыёлусы, анюціны вочкі, півоні..., – пералічвае яна, а потым махае рукой: – Лепш спытайце, чаго няма...

Як прызналася заўзятая аматарка флоры, калі чаго і няма – то гэта ненадоўга. “Есці не буду, але куплю”, – жартуе яна. І расказвае, што сальвію, да прыкладу, выпісвала “праз фірму, ажно з Галандыі”. Цяжка прыжывалася кветка. “Колькі я з ёю настрадалася...”, – узгадвае жанчына.

– А гэта – духмяны тытунь. Вечарам так пахне, што не хочацца ў хату ісці, – прызнаецца субяседніца.
Любуюся морам кветак і разумею, якая вялікая праца ўкладзена, каб прарасла сцяблінка, каб з’явіўся лісток, каб зацвіў бутончык...

– Гэта – праца! – пацвярджае Рамуальдаўна. – Упусціш момант – не дагоніш, кожная кветачка свайго часу і догляду патрабуе. І ад надвор’я залежыш. У тым годзе вясна цяплейшая была, то і цвіценне было нашмат больш актыўным.
Заўважыла – для кожнага сорту ў Рамуальдаўны калі не персанальная клумбачка, то вазончык, гаршчочак ці скрыначка – абавязкова. Мноства – купленых, іншыя зроблены ўласнымі рукамі. Дызайнерскае рашэнне – або жыццём падказанае, або ў часопісах падгледжанае. Дарэчы, свой вопыт кветавода-аматара жанчына дапаўняе ведамі са спецыялізаваных выданняў. “Часопісы “Цветок”, “Цветочный мир”, “Мир цветов” выпісваю”, – кажа яна.

А яшчэ ў Рамуальдаўны і каменьчыку незвычайнай формы месца ў кветніку знаходзіцца, і пянёчку, і бутэльцы...
– Пальму бачыце? Сама цэлую зіму рабіла, – расказвае пенсіянерка. – Бутэлькі карычневыя і зялёныя з-пад напояў збірала. Часам людзі прывозілі.. Такая вось экзотыка атрымалася. І гэты пярэсценькі парсючок, што на грыбок заглядваецца, – таксама маіх рук справа. Бутэлька з-пад вады ў ход пайшла...
– А гэтыя цікавыя скульптуркі – пеўнік, анёл ды дамавічок – якім чынам у кветніку “пасяліліся”?
– На рынку купіла, – шчыра прызнаецца Ядвіга Рамуальдаўна. – З уласнай пенсіі.
Здзіўляе кожны куточак гэтага вясковага падворка. Вось старая сячкарня – “нафарбавалася” і важна ўладкавалася пасярод падворка. Электрычны слуп – і той у пашане: абсаджаны прыгожымі кветкамі... Рамуальдаўна ўзгадвае, што пачынала з невялікай лапінкі зямлі ля парога, а потым усё далей і далей пашыралася. Так амаль да самай вуліцы з кветкамі і дабралася.
– А захапленне кветкамі калі ў Вас з’явілася?
– Нарадзілася я ў Юцеўцах, што ў Мажэйкаўскім сельсавеце. Жылі на хутары. Бывала, кавалачак зямлі раскапаю і кветкі пасаджу. І тата мой, Рамуальд Вікенцьевіч Арцюк, кветкі вельмі любіў. Дзе бываў – адтуль мне іх і прывозіў.

У Барташах Ядвіга Рамуальдаўна жыве звыш двух дзесяткаў гадоў. У свой час працавала даяркай на ферме. Практычна адна падымала на ногі шасцёра дзяцей (муж памёр у маладым узросце. – Заўв. аўтара). Пяцёра дачок і сын жывуць цяпер, хто далей, хто бліжэй, але асобна. Захапленне матулі кветкамі падзяляе і прадаўжае хіба што дачка Тэрэза. “Але ёй далёка да мяне”, – усміхаецца пенсіянерка.
На момант нашага прыезду ў Барташы ў Рамуальдаўны гасцявала сястра Тэрэза, якая жыве ў Маскве. Яна прызналася, што крыху ўшчувае Ядзю за такое клапотнае хобі: маўляў, не маладыя гады, трэба і адпачыць...

Да таго ж, акрамя кветніка, у тае і агарод, і хатняя гаспадарка ёсць. Яшчэ нядаўна Рамуальдаўна дзве каровы і свіней трымала, а цяпер у хляве толькі карова Фея. Дарэчы, ці не адзіная на ўсе Барташы рагуля.
Мы са старшынёй Шчучынскага сельскага Савета Станіславам Яўгенюшавічам Возным ужо развітваліся з прыемнай гаспадыняй сядзібы, як па вясковай вуліцы праімчаў аўтамабіль і, параўняўшыся з домам Сярко, пранізліва запіпікаў.
– Знаёмы? – пацікавіліся мы.
– Ды не, – адказала Рамуальдаўна. – Ужо другі раз праязджае і ўсё сігналіць.
Відаць, “зачапіла” чалавека хараство. Вось і “салютуе”. Зрэшты, абыякавым, бачачы такую кветкавую вясёлку, застацца цяжка. Аднойчы спыніўся тут і старшыня раённага Савета дэпутатаў Іван Юльянавіч Сакалоўскі. Сказаў добрае слова пра руплівую гаспадыню і падказаў яе адрас нам, журналістам. За што яму шчыры дзякуй.

Таццяна ПАЛУБЯТКА.
Фота аўтара.