Герои нашего времени. Поставчанин Павел Мартинович рискнул своей жизнью ради чужой

Павел Марціновіч

Павел Марціновіч працуе ў РВП “Паставырайгаз” слесарам аварыйнай службы. Днямі ён праявіў сябе як сапраўдны прафесіянал у іншай прафесіі — выратавальніка. Убачыўшы пажар, не толькі патэлефанаваў на “101”, але і кінуўся ў агонь ратаваць жыццё незнаёмага чалавека. Неймаверна рызыкуючы ўласным…

19 студзеня ён разам з жонкай ехаў на дачу ў вёску Баранавічы (Юнькаўскі сельсавет). У Бакавічах, убачыў страшную карціну: жылы драўляны дом унутры ахапіў пажар.

—      У хату кінуўся не раздумваючы, — расказваў пазней Павел. — Пакой быў вельмі задымлены, і я не знайшоў там чалавека. Але пачуў стогн, таму вярнуўся на вуліцу, удыхнуў свежага паветра — і зноў у агонь. Каля акна ляжала гаспадыня. Відаць, заўважыўшы пажар, яна хацела адчыніць вокны, але страціла прытомнасць. Вынес жанчыну на вуліцу. Падаспелі пажарныя, “хуткая дапамога”. Ці страшна было? У той момант за сваё жыццё не хваляваўся, думаў пра чужое.

А рызыка была вялікая: незнаёмы дом, адсутнасць спецыяльнай падрыхтоўкі, неабароненасць органаў дыхання… На шчасце, Павел не пацярпеў. Гаспадыня дома была дастаўлена ў рэанімацыю. Апёкі — 18% цела, але сёння яе здароўю ўжо нічога не пагражае.

Прычынай пажару сталі запаленыя свечкі ля абраза (трагедыя адбылася на Вадохрышча). Сітуацыю пагоршыла тое, што ў доме не было аўтаномнага пажарнага апавяшчальніка. Несумненна, дзякуючы яму жанчына, якая знаходзі­лася ў суседнім пакоі,  раней заўважыла б агонь і ён не разгарэўся б з такой сілай.

Дом пашкоджаны толькі знутры — абгарэлі сцены, столь, мэбля. Сіл і сродкаў у рамонт прыйдзецца ўкла­сці нямала. Але як сказаў гаспадар (ён на момант пажару знаходзіў­ся на працы), гэта дробязі, галоўнае — абы­шлося без ахвяр.

— Выпадкі, калі чалавек рызыкуе ўласным жыццём дзеля выратавання іншых, адзінкавыя, — адзначыў інспектар групы прапаганды і навучання РАНС Аляксандр Мухля. — На жаль, людзі часцей абмяжоўваюцца выклікам пажарнікаў. Успамінаю выпадак. Жанчына, калі ўбачыла пажар, спачатку патэлефанавала сябру, а ўжо той — у пажарную службу. Чаму не напрамую? З мабільнага тэлефона званіць на стацыянар — дорага, палічыла яна (насамрэч набраць «101″ бясплатна з любога тэлефона). Таму ўчынак Паўла заслугоў­вае асаблівай увагі.

Дарэчы, гэта не першая надзвычайная сітуацыя, у якой Павел Марціновіч  праявіў сябе. Некалькі гадоў назад ён дапамог патушыць легкавы аўтамабіль, які гарэў па вуліцы Чырвонаармейскай у Паставах. Дзякуючы тром вогнетушыцелям, якія знаходзіліся ў службовай машыне слесара, агонь быў лакалізаваны максі­мальна хутка.

Многа шчырых слоў удзячнасці пачуў Павел за апошні час, і гэта для яго найлепшая ўзнагарода.

Іна СНЯЖКОВА.

Фота аўтара.