«У Беларусі спакойна, і гэта галоўнае»

Мікалай Акіменка ў Беларусь упершыню трапіў у 2010 годзе — прыехаў у Хаці­лы ў госці да радні. Як жа тут усё адрознівалася ад Кіргізіі, дзе жыла іх сям’я! Якія паўсюль парадак і спакой! Усё гэта настолькі ўразіла, што сумненняў не заставалася: вось дзе трэба жыць!

І ён, і жонка Таня нарадзіліся і выраслі ў Кіргізіі. Аднак з кожным годам жыць у гэтай краіне станавілася ўсё больш небяспечна. Амаль усё рускамоўнае насельніцтва з’ехала адсюль. Даўно мелі такі намер і Акіменкі і нарэшце ажыццявілі яго. Маючы блізкую радню ў Беларусі, без усялякіх цяжкасцей атрымалі тут грамадзянства.

— Нам вельмі пашанцавала, што трапілі ў Кураполле, — гаварыла пры сустрэчы Таццяна. — Бязмежна ўдзячны дырэктару сельгаспрадпрыемства Сяргею Васільевічу Чэпіку, які паверыў у нас і падтрымаў. Мы адразу ж атрымалі дом, работу (я пайшла ў бухгалтэрыю, Коля — вадзіцелем МАЗа). Вельмі прыветна аднесліся да нас у мясцовым сельвыканкаме. Цудоўныя суседзі — Валянціна Чаславаўна і Юрый Антонавіч Сівыя. І ўвогуле, тут такія добрыя людзі.

— У Кіргізіі  мы жылі нябедна, мелі ўсё, — дапаўняе жончын расказ Мікалай. — Але што з таго, калі на вуліцу было боязна выйсці, перамяшчаліся толькі на машыне. “Тытульная нацыя”, як называюць сябе кіргізы, вядзе сябе ў адносінах да рускіх абуральна. Яшчэ няма і двух гадоў, як мы перабраліся сюды, але і за такі кароткі час у мяне нават характар змя­ніўся, зніклі хваляванне, напружанасць.

— Беларусь прыцягальная спакоем і стабільнасцю, і гэта галоўнае, — рэзюмуе маладая пара. — Мы можам пакінуць незамкнёным дом, спакойна адпусціць гуляць у двор дзіця, ведаючы, што з ім нічога не здарыцца. У Кіргізіі пра такое і не марылі.

Акліматызаваліся Мікалай і Таццяна лёгка. А вось здароўе іх сыночка Максімкі, якому спаўняецца чатыры гады, дало збой — хлопчык стаў часта хварэць. Медыкі супакойваюць, што з цягам часу і яго арганізм прыстасуецца да новых кліматычных умоў, і ўсё ж рэкамендуюць мясцовасць менш вільготную, чым Курапольшчына. Таму Акіменкам, магчыма, і давядзецца мяняць месца жыхарства. Несумненна, з вялікім шкадаваннем, бо Кураполле палюбілі ўсёй душой (дарэчы, у гэты аграгарадок з Кіргізіі ўслед за Акіменкамі пераехала яшчэ пяць сем’яў, усяго 30 чалавек), і адназначна не далей, чым у межах Беларусі, якая прыняла іх сям’ю, як прымае клапатлівая маці родных дзяцей.

Фаіна КАСАТКІНА.