Нататкі з этнаграфічнай экспедыцыі. Гультай

Мясцовы жыхары часта прыходзілі да нас. Пыталіся, мо дапамагчы што трэба, ці проста цікавіліся, што мы тут робім. І ў адной з размоў даведаліся, што лебедзя гэтага завуць Гультай. Кажуць, што ён тут даўно са сваёй сям'ёй пасяліўся, і можна сказаць, стаў жыхаром Лапішак. А чаму Гультай - ніхто ня ведае.

Дзень за днём лебедзі ўсё бліжэй і бліжэй падпрлывалі да берага, а мы іх частавалі хлебам. А аднойчы мы сядзелі ля вогнішча і пілі гарбату. Нас грызлі камары, мы грызлі печыва. Па прудзіку плёскалі вёслы, мясцовыя рыбакі выйшлі на паляванне (дарэчы, яны нас частавалі свежай рыбай). А мы глядзелі, як сонца кіруецца на адпачынак і размаўлялі аб тым, што пабачылі за дзень. І тут раптам пачулі, як закрычалі нашыя дзяўчаты. Хтосьці падумаў, што прыпаўзла змяя, альбо жабка. Пабеглі глядзець, што здарылася. Аказалася, Гультай з сям'ёй палезлі ў харчовы намёт :) За час нашай экспедыцыі гэта быў першы раз калі леюедзі выйшлі на бераг. Гультаіха стаяла разам з дзецьмі і шыпела, Гультай таксама ўвесь напружаны, раскінуўшы крылы, шыпеў на нас. Шчыра кажучы, было крыху боязна падыходзіць да іх. Дзяўчаты пахаваліся ў намёце, мы пакідалі сямейству хлеба і пайшлі да вогнішча. Неўзабаве яны ўжо плылі па прудзіку.

З часам такія вылазкі на бераг сямейства Гультаёў сталі рэгулярнымі, яны сталі для нас сябрамі. Ужо так не баяліся да іх падыходзіць, але, калі набліжаліся да лебедзянят, Гультаі адразу ж вельмі злосна шыпелі. Гультай вельмі любіў па-гаспадарску пашпацыраваць па беразе, зазірнуць у харчовы намёт. А дзяўчаты ўсё роўна іх баяліся.

Калі ад'яжджалі, было нават сумна крыху. Уражвала іх адказнасць адзін за аднаго, асабліва цешыла тое, як яны бераглі сваіх дзетак. Нездарма кажуць пра моцныя сямейныя пары, што адзін да аднаго захоўваюць лебядзіную вернасць. Сапраўды, нам трэба вучыцца ў лебядзей гэтай вернасці, якой нам часам так не хапае. Сямейства Гультая, на мой погляд, ідэальнае. Можа, яшчэ калісьці і пабачымся з гэтымі прыгожымі птушкамі...