Пра дзіця, якога кінулі "бацькі"

Гэтую гісторыю мне распавяла стрыечная сястра, якая ляжала ў дзіцячым аддзяленні Глыбоцкай ЦРБ разам з героем гэтай публікацыі. Застацца абыякавым у гэтай сітуацыі было немагчыма, таму мы вырашылі наведаць хлопца, якому ў свае 3 гады выпала перажыць недзіцячыя выпрабаванні.

Набыўшы сціплыя пачастункі для хлопца, мы паехалі ў паліклініку. Хоць, як нам спяваюць з тэлеэкранаў, медыцына ў нас бясплатная, але нават за накідку з бахіламі трэба было заплаціць 8800 рублёў. Але размова не пра гэта. Якраз перад нашым візітам усіх хворых дзяцей павіншаваў Дзед Мароз. На некаторае імгненне вочы Віталіка (так завуць хлопца) пачалі свяціцца ад шчасця.

Мы зайшлі ў палату №2, дзе акрамя хлопца, ляжыць яшчэ адно дзіця, але разам з маці. Віталік са здзіўленнем глядзеў на нас, невядомых яму людзей, ці як ён нас называў – “дзядзі”;. Цяжка на яго было глядзець – і скупая мужчынская сляза пакацілася і па нашых тварах. Аддаўшы пачастункі, паспрабавалі з ім паразмаўляць. Віталік казаў не шмат, і гэта зразумела. Як мы даведаліся ад хлопца, яму тры гады, прынамсі, столькі пальцаў ён нам паказаў; з яго вуснаў пачулі, што родная маці жыве ў в. Запруддзе, але гэта ён сказаў невыразна, таму мы маглі і не правільна зразумець, а можа ён і сам не ведае: адкуль яму ведаць? Пра бацьку ўвогуле ад яго нічога не пачулі. Мы не пачалі нічога перапытваць, бо і так разумелі, што расказваць пра бацькоў, якіх ён, напэўна, добра і не запомніў, вельмі цяжка. Паразмаўляўшы на тэмы, якія былі цікавыя хлопцу (цацкі, гульні і т.д.),развіталіся з ім, наіўна кажучы яму: не сумуй.

Акрамя гэтага, ад супрацоўнікаў паліклінікі даведаліся, што маці яго некалькі разоў забірала, потым аддавала, зноў забірала, зноў аддавала, як нейкую рэч. Прычына, таго што пра яго забылі бацькі, на жаль, традыцыйная для нашых дзён: бацькі – алкаголікі. Яны палюбілі “чарніла” больш, чым сваё дзіця. Віталь будзе ляжаць у паліклініцы ўсе навагоднія святы, хоць ён, дзякуй Богу, і акрыяў, але ехаць яму няма куды, таму лекары яго пакуль што не выпісваюць, кажуць хлопцу, што яшчэ трэба палячыцца.

Спадзяюся на неабыякавасць людзей. Наведайце хлопца, хоць і з пустымі рукамі: паверце, яму будзе вельмі прыемна.

P.S. Вось так, пішучы пра гісторыю Віталіка, усплывае надзённая праблема, з якой трэба змагацца не на паперы, а на справе. Насельніцтва співаецца – і гэта факт. У асноўным таннай, пладова-ягаднай прадукцыяй, якую ў народзе ахрысцілі – чарнілам, бырлам. На гэта нельга заплюшчваць вочы.