Скамейка кахання

Было холадна. Кроплі дажджу няспешна адбівалі па лужынах рытм, вядомы толькі ім. Машыны і аўтобусы паўсядзённа каціліся па мокрым асфальце, змешвалі дажджынкі з дарожным пылам.
Дождж пах горадам. Яго мокрымі шынамі, пяском, прыбітым вадой, сырымі будынкамі, пажоўклым лісцем, водарам розных людзей.

Дзяўчынка сядзела на пустой лавачцы. Міма прабягалі людзі, хаваючыся ад дрэннага надвор’я пад парасонамі. Усе яны некуды спяшаліся, хмурыліся, заклапочана размаўлялі па тэлефонах. І толькі Алеся шчыра радавалася дажджу. Яна не заўважала здзіўленых поглядаў, твары людзей здаваліся ёй шэрымі, размытымі і чужымі.

Дзяўчынка задуменна глядзела, як кроплі барабаняць па лужынах, рознакаляровых парасонах, машынах, і ўсміхалася сама сабе. Яе вопратка даўно намачылася, лёгкі макіяж змыла дажджом, а акуратная прычоска растрапалася. Але дзяўчынка не рухалася з ружовай лавачкі. Яна чагосьці чакала. Чаканне зацягвалася. Ужо цэлую гадзіну яна ўяўляла сабе сустрэчу на гэтай лавачцы. Іх лавачцы.

У той дзень таксама ішоў дождж, а яна, заплаканая, бегла па парку. Настрой быў сапсаваны яшчэ раніцай – спачатку праспала, потым пасварылася з маці. А тут яшчэ гэта алгебра! Настаўніца раззлавалася, што Алеся нічога там не разумее, накрычала на яе і паставіла «адзінку» у журнал. Затым, напэўна, каб працягнуць няўдачы гэтага дня, яна зачапілася за парту і парвала свае любімыя блакітныя панчохі.

Зараз Алеся бегла праз гэты дажджлівы парк, каб забраць браціка з дзіцячага садку. Міцьку яна любіла. Таму і плакала зараз: з-за гэтага няўдалага дня і з-за парваных панчох яна катастрафічна спазнялася.  А  Міцька, бедны, сядзеў па яе літасці ў прадлёнцы і, напэўна, ужо падняў на ногі ўсіх выхавацельніц старэйшых груп: брацік страшэнна не любіў садок.

Нечакана дзяўчынка спынілася каля «сваёй», як яна прывыкла лічыць, лавач-кі. Хтосьці, відаць, у свой час быў у рамантычным настроі, калі размаляваў гэтую лавачку ў ружовы колер. Занадта страката і незвычайна выглядала яна ў гэтым старым парку. Мабыць, таму Алесі так падабалася сядзець тут і ўяўляць сабе розныя рознасці.

Зараз яна здзівілася, што тут пад дажджом сядзеў нейкі хлопец,  такі ж заплаканы, як і яна сама. З хвіліну яны маўкліва паглядалі адзін на аднаго, на чырвоныя ад слёз вочы і мокрую вопратку. Потым хлопчык засмучана ўсміхнуўся: «Прывітанне. Звычайна я не такі плакса». – «Разумею, – уздыхнула Алеся. – Таксама цяжкі дзень?» – «Горш не бывае. Мы пасварыліся са старэйшым братам. Ён, раззлаваны, ускочыў на матацыкл і трапіў у аварыю. Зараз ляжыць у шпіталі. Гэта з-за мяне!» – горача ўскрыкнуў юнак. «Ну што ты! Такое магло здарыцца з кожным! І ты не вінаваты.Паглядзі, якое зараз надвор’е. Усё будзе добра. Ведаеш, тут недалёка кафэ ёсць, там падаюць суперсмачнае какава. І калі ты тут яшчэ будзеш сядзець, то захварэеш і брату такім чынам сапраўды не дапаможаш. Хадзем?» – «Напэўна, я пагаджуся. Мяне Віталікам завуць». – «А я Алеся. І яшчэ. Тут побач дзіцячы садок. Калі я не забяру свайго браціка, той можа яго спаліць». Віталік сур’ёзна паглядзеў на дзяўчыну і сказаў: «Дык пашлі хутчэй, каб цябе не выклікалі ў міліцыю».

Так пачалося іх каханне. Брата Віталіка хутка выпісалі, яны пагаварылі і больш не ўзгадвалі пра аварыю. Міцьку з садка Алеся з Віталікам пачалі забіраць разам як мага раней, і маленькі хуліган быў бясконца задаволены. Таму нават не заўжды выступаў перад старэйшымі з прапановамі кшталту каруселек, шмат марожанага ці пісталета з пулькамі.

Навучальны год праляцеў як адзін дзень. А на ўсе летнія канікулы Віталік паехаў да родных у далёкую Амерыку. Праз інтэрнэт яны перапісваліся і дамовіліся аб сустрэчы на іх лавачцы. Сустрэча павінна была адбыцца сёння. І зараз Віталік спазняўся.
Дождж нарэшце скончыўся. Алеся павольна паднялася з ружовай лавачцы, паглядзела на хмарнае неба, цяжка ўздыхнула і... убачыла Віталіка.

Ён ішоў поруч з Міцькам. Малы, шчасліва ўсміхаючыся, нёс у руках чырвоную гоначную машынку. А Віталік трымаў вялізны букет яе любімых кветак – палявых рамонкаў.

Даша Васількова, Слуцк