Дзедавы трусы

Дзед  Іван і баба Ганка жывуць у вёсцы.  Разам ужо пяцьдзясят гадоў. Выгадавалі  двух сыноў  і дачку. Сыны жывуць  і працуюць у вёсцы, маюць дзяцей і ўнукаў, а дачка Волька жыве ў Маскве.
Старыя, нягледзячы на пажылы ўзрост, трымаюць карову, кур і вулей. Яшчэ дзед Іван гадуе трусоў.

Летам маскоўская сям’я  прыехала да бацькоў на адпачынак. Сямігадовага Ваню і пяцігадовага Алёшку дзед з бабаю яшчэ не бачылі. Яны вельмі ўзрадаваліся прыезду ўнукаў. «Мае родненькія, якія прыгожыя  хлопчыкі», – абдымала, туліла да сябе і цалавала  бабуля Ганна.

У хаце за сталом старыя частавалі гасцей рознымі прысмакамі. Выпіўшы  кілішку вішнёўкі з мёдам, дзядуля схапіўся: «Я ж вам забыў паказаць сваю гаспадарку, прыгожых трусоў. Хадзем хутчэй, якраз карміць іх трэба. Яны такія цікавыя, ёсць  і белыя, і чорныя, і шэрыя», – распавядаў дзядуля.

Унукі, пачуўшы слова «трусы», з цікавасцю паглядзелі з-пад лобікаў на дзеда і насцярожыліся, аднак той быццам не заўважыў.

Усе  павылазілі  з-за стала, а дзеці скіравалі вочкі на двор. Праз дзверы было відаць, як на белым шнурку, нацягнутым паміж хатай і хлявом,  лёгкі ветрык гайдае сухую бялізну.

Зяць ступіў толькі некалькі крокаў па двары, як  яго ўкусіла пчала. «Вот какой болючий бывает мёд», – сказаў ён і пайшоў назад у сенцы.

«А что нам смотреть на трусы, что там  интересного?» – прамовіў  старэйшы ўнук. Але дзядуля і бабуля завялі ўнукаў у хлявушок каля гумна. «Мае трусы такія прыгожыя, – распавядае дзед Іван. – Я тут бываю  амаль увесь дзень, нават і ноччу наведваю іх. Лашчу, размаўляю з імі, вельмі прыемна гладзіць іх і браць на рукі. А яны, мусіць, разумеюць мяне, чакаюць, калі ім корм смачны прынясу і вадзічку памяняю».

Вось ужо ўсе зайшлі ў прыбудову для трусоў, дзе стаяць дзесяць вялікіх клетак. «Ой, это же кролики–зайчики, – закрычалі разам унукі. – Какие красивые, как их много. А можно их потрогать и получше рассмотреть?

Каля гадзіны люба-валіся Ваня і Саша дзедавымi трусамі. А потым дапамагалі дзеду Івану касіць траву, буракі,  мяняць ваду і прыбіраць у клетках.

Каля месяца гасцявалі  ўнукі ў вёсцы. Уставалі рана разам з дзедам і беглі ў  хлявушок. Бабуля гатавала для ўнукаў смачныя стравы з трусінага мяса. А ўнукаў толькі цікавіла і забаўляла адно: дзедавы трусы. Вялікія і малыя, белыя, чорныя і шэрыя.

Хутка праляцелі летнія дні для маскоўскіх  хлопчыкаў. Ім вельмі цікава было ў вёсцы,  у дзедавым садзе, на пасецы.

Перад ад’ездам  бабуля і дзядуля парадавалі дзяцей і ўнукаў гасцінцамі:  трохлітровым  слоікам  мёду і трымя тушкамі мяса трусоў, а дзед Іван  уручыў унукам і зяцю зімовыя шапкі–вушанкі,  зробленыя і пашытыя стараннымі рукамі  трусавода.

Міхась Масюк