Абрадавае вяселле

Андрэй пазнаёміўся са сваёй другой палавінкай летам мінулага года ў горадзе Слоніме на свяце Дня Незалежнасці. Ён першы звярнуў увагу на прыгожую дзяўчыну. Прапанову рукі і сэрца Андрэй зрабіў сваёй каханай, як і належыць сапраўднаму мужчыну.

—Ён прыйшоў да мяне з кветкамі, стаў на калена, падарыў пярсцёнак і сказаў: “Будзь маёй жонкай». Усё было вельмі кранальна. Андрэй у мяне самы лепшы, добры, пяшчотны, клапатлівы, — такія цёплыя словы сказала пра свайго выбранніка Юлія.
Урачыстая рэгістрацыя шлюбу Андрэя Русака і Юліі Хонінай адбылася 28 студзеня ў Слонімскім аддзеле ЗАГС. У гэты дзень родныя і блізкія зычылі маладым усялякіх выгод.
—Ад усяго сэрца жадаю дзецям шчасця, кахання, здароўя, дабрабыту, дастатку і ўсіх дабротаў, каб іх жыццёвы шлях асвятляла яркае сонейка, каб у іх нарадзіліся моцныя і здаровыя дзеткі, дабра і радасці маладым, — пажадала маці маладой Наталля Паўлаўна.
Пасля ўрачыстай рэгістрацыі вясельны картэж адправіўся ў Слонімскі раённы краязнаўчы музей імя Язэпа Стаброўскага.
Андрэю і Юліі пашчасціла ў гэты дзень стаць першаадкрывальнікамі новай паслугі — традыцыйнага абрадавага беларускага вяселля, якую праводзіла сама дырэктар музея. Яна сустракала маладых у традыцыйным беларускім уборы з медавухай, якая служыць добрым знакам — аднаўленнем новага жыцця. Потым маладыя павінны былі выпіць смачны напой з аднаго кубка.
—Я жадаю, каб ваша сям’я была такая ж моцная і салодкая, як гэтая медавуха, — сказала Наталля Канстанцінаўна.
Потым яна прапанавала жаніху і нявесце прайсці праз ручнік, які са старадаўніх часоў служыў моцным абярэгам ад усяго злога і нежаданага.
У гэты дзень шмат трэба было прайсці выпрабаванняў новаспечаным мужу і жонцы. Напрыклад, мужу трэба было забіць цвік. З гэтым абавязкам малады справіўся добра. Юлі не прыйдзецца шукаць, каб хто іншы цвік убіў у хаце. Венік з сухіх галінак Андрэй таксама сплёў нядрэнна. Раней лічылася, што венік з’яўляецца прытулкам для дамавіка. А дамавік — гэта дабрабыт і спакой у хаце.
Добрая жонка павінна ўмець смачна гатаваць ежу, таму першым выпрабаваннем для маладой жонкі было прыгатаванне кашы. Пасля Юля прасавала бялізну не сучасным прасам, а старажытным драўляным прыстасаваннем. Шмат чаго ў гэты дзень цікавага было прапанавана і маладым, і гасцям.
І ў заключэнне ў храме музаў маладажонам уручылі пасведчанне аб заключэнні шлюбу ў адпаведнасці з беларускімі традыцыямі і абрадамі, напісанае на старой скуры і заверанае пячаткай.
Трэба адзначыць, што такое вяселле з абрадавым дзеяннем запомніцца не толькі маладым, але і гасцям надоўга.