Боль Афгана неподвластна времени

Дата 15 лютага 1989 года ўвайшла ў гісторыю назаўсёды — у гэты дзень апошнія савецкія салдаты пакінулі рэспубліку Афганістан. Спынілася дзесяцігадовая вайна, ахвярамі якой сталі тысячы ўраджэнцаў былога СССР.

Мінулі 24 гады. “Даўно”, — скажам мы. “Зусім нядаўна,” — лічаць воіны-інтэрнацыяналісты, якія і сёння да дробязяў памятаюць падзеі таго часу.

Штогод 15 лютага  “афганцы” збіраюцца на мітынг, прысвечаны гадавіне вываду савецкіх войскаў з Афганістана. Адбыўся ён і сёлета. Ля помніка воінам-інтэрнацыяналістам сабраліся ўдзель­нікі вайны ў Афганістане, родныя і блізкія загінуўшых у баях пастаўчан, ваеннаслужачыя, школьнікі. Раённую ўладу прадстаўлялі стар­шыня раённага Савета дэпутатаў Віктар Пятровіч Арэхаў і намеснік старшыні райвыканкама Юрый Мікалаевіч Кісялёў. Сабраліся, каб аддаць даніну памяці загінуўшым  і выказаць удзячнасць тым, хто вярнуўся з вайны жывым.

Першым перад прысутнымі выступіў старшыня раённага савета ГА “Беларускі саюз ветэранаў вайны ў Афганістане” Валерый Антонавіч Лушчык. Ён па­дзякаваў раённаму кі­раўніцтву і баявым таварышам за падтрымку, падрабязна расказаў пра ўзоры тэхнікі, прадстаўленыя на алеі. “Жалезныя машыны вытрымлівалі не заўсёды, людзі ж цярпелі ўсё,” — падагульніў ён.

Тэму працягнуў былы камандзір Асобнага аві­яцыйнага атрада, палкоўнік запасу, воін-інтэрнацыяналіст Ста­ні­слаў Ігнацьевіч Раманчук.

—         Якой бы надзейнай ні была тэхніка, без прафесіяналаў яна ні­чога не вартая, — расказваў ён пра легендарны верталёт “МІ-8”, узор якога напярэдадні быў дастаўлены на алею. — Памятаю, як аднойчы вечарам налічылі на машыне 320 пулявых прабоін. Але ўсяго за ноч спецыялісты тэхнічна-эксплуатацыйнай часці аднавілі верталёт, і раніцай ён са шматлікімі алюмініевымі латкамі ўжо быў у паветры.

Адкрыю невялікі сакрэт: “МІ-8”, які знахо­дзіцца ў Паставах, шмат гадоў эксплуатаваўся ў В’етнаме. На ім нават лятаў былы кіраўнік кампартыі гэтай краіны таварыш Хо Шы Мін. Машына, дарэчы, дзея­здольная і сёння, але з-за выпрацоўкі рэсурсу яе палёты забаронены.

Станіслаў Ігнацьевіч падкрэсліў, што для яго і баявых сяброў вайна не скончылася: яна жыве ва ўспамінах. Палкоўнік запасу па­дзякаваў раённым уладам, а таксама Валерыю Антонавічу Лушчыку за стварэнне ў Паставах Алеі воінскай славы — дастойнага помніка героям ваенных падзей.

Удзел у ваенных дзеяннях прымалі каля трыццаці тысяч савецкіх салдат, сярод якіх было 109 ура­джэнцаў Віцебскай вобласці, у тым ліку і Пастаўшчыны. Трое нашых землякоў — Радзі­вон Мішута, Міхаіл Лапко, Аляксандр Урбель — пасмяротна ўзнагароджаны Ордэнам Чырвонай Зоркі. Такой жа ўзнагароды ўдастоены нашы землякі Анатолій Васільевіч Голад і Анатолій Мікалаевіч Кулакоў.

Пасля ўскладання  кветак і вянкоў да помніка воінам-інтэрнацыяналістам удзельнікі мерапрыемства накіраваліся ў раённы Дом культуры. Тут адбылася тэматычная праграма “Пакуль мы памятаем, мы будзем жыць”. Яе героямі, несумненна, сталі воіны-інтэрнацыяналісты Пастаўшчыны. Да іх звярнуўся намеснік старшыні райвыканкама Ю. М. Кісялёў.

—         Вельмі прыемна, што Беларускі саюз ветэранаў вайны ў Афганістане займае ў нашым раёне такую актыўную пазіцыю, — адзначыў ён. — Вы, яе члены, — наглядны прыклад доблесці і мужнасці. Жадаю добрага настрою, аптымізму, далейшага плённага супрацоўніцтва з выканаўчай уладай.

Юрый Мікалаевіч таксама ўручыў Падзякі старшыні райвыканкама Аляксандру Іванаві­чу Пешчаранкову і Станіславу Ігнацьевічу Раманчуку.

Шмат цёплых слоў і музычных нумароў прагучала ў той дзень для “афганцаў”. Памяць жыве, і не толькі ў абелісках..

Іна СНЯЖКОВА.

Фота аўтара.