Заканамерны вынік

“Тарпеда-БелАЗ”: Чэсноўскі, Чэлядзінскі, Яраслаўскі , Ланько (65 хв., Салавей), Яцкевіч, Шчэгрыковіч, Рыжко, Казлоў, Васькоў (90 хв., Хлебасолаў), Карповіч, Лашанкоў (78 хв., Рэкіш).

Суседзі па “падвалу” табліцы чэмпіянату павінны былі даказаць сваім прыхільнікам, сапернікам і самім сабе, што аўтсайдэрскае становішча – толькі часовая справа і на практыцы яны дастойны значна большага. На жаль, гульня адпавядала шэраму восеньскаму дажджліваму надвор’ю.

У параўнанні з папярэднім матчам у Барысаве наш трэнерскі штаб у пошуках найбольш аптымальнага правёў адразу некалькі змен у стартавым складзе. І калі вяртанне ў цэнтр абароны Чэлядзінскага было прадказуемым, то з’яўленне на пазіцыі атакуючага паўабаронцы Лашанкова шмат каго здзівіла, як, дарэчы, і знаходжанне на лаўцы запасных Салаўя.

А вось асабіста мяне непападанне Арцёма ў аснову аставіла спакойным, бо ў гэтым сезоне наш паўабаронца з’яўляецца толькі бледнай ценню мінулагодняга самаго сябе. У прычынах спада ў гульні нашага алімпіёніка лепш за ўсё разбярэцца ён сам і трэнеры.

Ну а зараз пра матч. З аднаго боку, абодвум сапернікам як ніколі неабходна перамога, з другога – адно ачко за нічыю ўсё ж лепш, чым нуль. Мабыць, менавіта гэтым растлумачваецца тое, што футбалісты былі вельмі рашуча настроены і выходзілі на поле, як на апошні бой. Але ў той жа момант усе ўдзельнікі разумелі, што сініца ў руках значна лепш жорава ў небе.

Таму каманды перш за ўсё клапаціліся аб недатыкальнасці сваіх варот. Асцярожнасць у дзеяннях гэта добра, але да яе прыбавілiся нярвовасць і хваляванне, і, як вынік – колькасць браку ў перадачах павялічылася. Калі стала зразумела, што сілы сапернікаў прыблізна роўныя, гульня яшчэ больш супакоілася. У такіх выпадках на першы план выходзіць розыгрыш стандартных становішчаў. На жаль, у гэтым кампаненце аўтазаводцам ёсць над чым працаваць. Такім чынам, нягледзячы на вялікае жаданне, галкіперы ў першым тайме аказаліся незагружаны.

Пасля перапынку высветлiлася, што для вызначэння пераможцы можа хапіць толькі аднаго гола. Вастрыні ля варот прыбавілася, але не шмат. Колькасць галявых момантаў можна пералічыць па пальцах адной рукі. Удар брэстчаніна Хва-шчынскага на сябе прыняла штанга, а са стрэламі Салаўя і Яцкевіча хоць і з вялікай цяжкасцю, але справіўся галкіпер Фамічоў.

Да апошняй хвіліны не было зразумела, чым скончыцца не зусім відовішчны, але вельмі напружаны матч. А запратакаліраваная нічыя была ўспрынята ўсімі яго ўдзельнікамі як заканамерны вынік.

Ну а 30 верасня аўтазаводцаў чакае яшчэ адна сустрэча з суседам па табліцы наваполацкім “Нафтанам” у гасцях. У Жодзіне тарпедаўцы 7 кастрычніка ў нядзелю будуць прымаць “Мінск”. Пачатак а 15 гадзіне.

Сяргей Пузанкевіч