Службовы раман

Не верыць у шчырасць слоў намесніка старшыні СВК “Дэмбрава” падстаў няма. Дыялог гэты адбыўся акурат падчас разгару жніва. І Віктар Андрэевіч, і Святлана Леанідаўна (а яна дыспетчар) былі, што называецца, у эпіцэнтры ўборачнай кампаніі: рана ўстаць, быць у курсе ўсіх спраў сельгаскааператыву, трымаць руку на пульсе жніва… Ну, а дамоў трапіць – гэта вам не ў горадзе, што ўсё па распарадку. Тут ужо, як дзень складзецца. Але муж і жонка разумеюць адзін другога, стараюцца падтрымаць, падбадзёрыць адно аднаго. І хатнія абавязкі не дзеляць – у каго хвілінка-другая вольнага часу выпала, той і зрабіў нешта карыснае для сям’і. На тым і трымаецца гэты дружны саюз.
Семяновічы – людзі тутэйшыя. Што называецца, дзе радзіліся – там і спатрэбіліся. Не шукалі шчасця ў вялікіх гарадах, не імкнуліся ў сталіцу.
– Мы любім сваю вёску, якая так папрыгажэла ў апошні час, стаўшы аграгарадком, любім абуладкоўваць сваю сядзібу, прывучаць дзяцей да працы і гаспадарлівасці, – прызнаюцца Семяновічы.
Дарэчы, 18-гадовы сын Арцём у тыя летнія дзянькі яшчэ быў на канікулах. Разумеючы, якое напружанне на працы ў бацькоў, юнак узяў амаль усе хатнія клопаты на сябе. А ўвогуле ён – будучы інжынер, вучыцца ў Мінску ў вышэйшым каледжы авіяцыі. А малодшы Мікітка хоча быць, як татка. Хто будзе аспрэчваць, што бацькоўскі прыклад для дзяцей – галоўны, калі ў сям’і валадараць узаемапавага, каханне і разуменне.
Віктар Андрэевіч па прафесіі ветурач, доўгі час узначальваў жывёлагадоўчы комплекс, і вось ужо другі год, як працуе ў якасці намесніка старшыні СВК “Дэмбрава”.
– У нашай гаспадарцы вельмі многае робіцца, каб замацоўваліся і пускалі карані маладыя сем’і, каб працай аграрыя людзі ганарыліся. Тут ёсць перспектывы, а гэта галоўнае.

Таццяна
ВАЛЯНЦІНАВА.
Фота аўтара.