Салдаты Перамогі

У раённым краязнаўчым музеі ў гэтыя майскія дні пануе асаблівая атмасфера: тут праводзяцца розныя мерапрыемствы, прысвечаныя Дню Перамогі, — выставы, сустрэчы з ветэранамі Вялікай Айчыннай вайны і іншыя. Напярэдадні 9 мая ў музеі прайшоў пленэр, у якім прынялі ўдзел мастакі нашага раёна, — Іван Караленка, Валянціна Дзікляева і Ала Мірзаліева. Гэтыя таленавітыя людзі малявалі ў той дзень партрэты вядомых на Ганцаўшчыне ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны — Ганны Сакаленка, Іосіфа Курловіча і Івана Кляўца, за плячамі кожнага з якіх надзвычай багатая біяграфія. 

Былыя салдаты, якія прайшлі дарогамі ваеннага ліхалецця і якім мы абавязаны за мір і спакой на нашай зямлі, пазіравалі ў  адным з залаў музея, дзе падрыхтавана выстава “Салдаты Перамогі”. Са сцен пакоя глядзяць на прысутных нашы землякі, удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны, чые грудзі зіхацяць ад узнагарод, здабытых у суровых баях. Побач з партрэтамі многіх, убеленых сівізной ветэранаў, змешчаны і фотаздымкі іх, зусім яшчэ маладых, але на долю якіх выпала суровае ліхалецце і нялёгкае выпрабаванне. Светлыя, жыццярадасныя твары, чыстыя, адкрытыя позіркі… Нішто не падавала знаку бяды. Ці ж думалі яны, ладзячы даваеннае жыццё, што вайна так бязлітасна перакрэсліць іх мары і спадзяванні? Не ўсе вярнуліся дамоў жывымі. Не ўсе дачакаліся 70-гадовага юбілею вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. І з кожным годам усё менш жывых сведкаў вайны і таго чаканага, такога жаданага пераможнага мая. Як прадоўжыць жыццё тых, хто побач з намі? Чым сагрэць іх, як аблашчыць? “Увагай і цяплом сваіх сэрцаў, пільнымі і шчырымі адносінамі”,  — прагучаў адказ-пажаданне выконваючай абавязкі дырэктара раённага краязнаўчага музея Наталлі Кулеш у час адкрыцця пленэра на гэтыя, не вымаўленыя ўголас пытанні прысутных. Наталля Уладзіміраўна павіншавала ветэранаў вайны з надыходзячым святам, пажадала ім здароўя і папрасіла іх быць тут, як дома. А мастакам, перад якімі стаяла няпростая задача — выхапіць сваім пільным назіральным вокам не толькі знешнюю адметнасць гэтых пажылых людзей, але і асаблівасць іх характару, — упэўненых, дакладных рухаў.

У зале становіцца ціха. Спакойна, задуменна глядзяць удалячынь ветэраны вайны. Глядзяць адкрыта, як могуць глядзець на свет салдаты, якія выканалі свой галоўны свяшчэнны абавязак. Пра што думаюць яны ў гэты час? Дзе лунаюць іх ластаўкі-думкі?..

Пакрысе ўтаймоўваюцца хваляванні мастакоў. І вось ужо штрышок за штрышком упэўнена кладуцца на чыстыя бялюткія лісты ватмана эскізы партрэтаў нашых землякоў.

Непрыкметна пакідаем залу, дзе працуюць ва ўнісон успаміны, натхненне, удзячнасць, памяць розных пакаленняў: тых, хто падарыў нам мір, і тых, хто, на шчасце, не ведае, што такое вайна.   Не будзем парушаць гэтую цнатлівую цішыню. Яна здабыта такой дарагой цаной…

Марыя ШЧАЎКУН.

Фота Алы ПЯТЛІЦКАЙ.