Дзень добры, вясна-чараўніца!

Ах, які ж неўтаймоўны час! Імклівымі ластаўкамі адлятаюць незваротна не тое што дні — поры года. Здаецца, нібыта ўчора зямлю ўсцілаў першы зіхоткі снег, а ўжо і вясна на парозе. Традыцыйнай шматгалосай Масленіцай сустрэлі яе, чараўніцу, жыхары нашага райцэнтра і яго госці. І хоць надвор’е ў першую сакавіцкую нядзельку, калі праходзіла народнае гулянне, было зябкім, халаднаватым, яно не стала перашкодай весела, з блінамі, песнямі, жартамі, рознымі забавамі вітаць маладую пару года.

Ужо з самага ранку на плошчы занялі свае месцы ў палатках работнікі  прадпрыемстваў грамадскага харчавання, і ў паветры паплыў казытлівы пах бліноў з прыпёкам, з розным начыннем, кандытарскіх вырабаў, апетытных шашлыкоў, духмянага чаю. Цешылі вока выставы вырабаў народных умельцаў Ганцаўшчыны, сярод якіх сваёй шматколернай вясёлкай асвятлялі пахмурны дзень вырабы народных майстроў раённага Дома рамёстваў Ніны Казак і Ульяны Віннік, іншых аматараў розных рамёстваў. А звонкія мелодыі абуджалі прастору, вясёлымі аптымістычнымі ноткамі  адгукаліся ў людскіх сэрцах, нагадвалі: “Вясна ідзе! Вясне — дарогу!”.

З абрадавых песень у выкананні фальклорных калектываў раёна і пачалося вясны гуканне і вітанне. І ў гэтыя хвіліны, магчыма, не мне адной стала зразумела, чаму мы сумнай, слязлівай восенню так чакаем здаровай зімы і чаму так радуемся, калі яе праводзім: бо на змену ёй прыходзіць маладая жыццядайная пара, пара абуджэння, аднаўлення. І жыццё робіць свой новы  бясконцы віток…

На працягу некалькіх гадзін спявалі, весялілі народ самадзейныя артысты раёна. Ды і самі людзі, што прыйшлі на Масленіцу, весяліліся, прымаючы ўдзел у розных забавах і гульнях, арганізаваных для іх: даставалі сюрпрызы, замацаваныя на высокім шасце, спрабавалі выстаяць перад перашкодамі сапернікаў на бервяне, назіралі за спаборніцтвамі школьнікаў.

У першую сакавіцкую нядзелю, пасля якой наступае час Вялікага посту перад светлым Вялікаднем, людзі весяліліся, жадалі блізкім, сябрам, знаёмым здароўя, цярпення, узаемаразумення і спагады, без якіх не было б поўным шчасце. Адчуваю: усведамлялі, як гэта важна ў міры і спакоі сустракаць і будні, і святы.  І шчыра прасілі ў гэты асаблівы дзень — Даравальную нядзелю — адзін у другога выбачэння за нанесеныя вольна ці нявольна крыўды. Даруйце, паважаныя чытачы, і вы мне іх…

Марыя ДЗЁМІНА.

НА ЗДЫМКАХ: у час святкавання Масленіцы.

Фота Алы ПЯТЛІЦКАЙ.