Лётчыкі, кулямётчыкі і іншыя…

Давялося мне аднойчы “наведаць” траўматалагічнае аддзяленне Cлуцкай бальніцы. Сам, канешне, і вінаваты: забыў, што такое тэхніка бяспекі пры рабоце з электраінструментам. Рэзаў трубу “балгаркай” малым дыскам, ды ён сцёрся, і я, не доўга думаючы – справа не чакала! – замяніў яго на вялікі, зняўшы ахоўны зашчытак. Праз некалькі хвілін дыск лопнуў, асколкі разляцеліся ў розныя бакі, а адзін з іх “знайшоў” маю левую руку…
У палаце ляжалі трое хворых. У аднаго з іх быў пералом нагі – упаў з веласіпеда. Нага была ў гіпсе і на расцяжцы з вагамі. У другога на расцяжцы было дзве нагі – бедалага трапіў пад машыну. Ну, а трэці, Іван, дык той увесь быў у гіпсах і расцяжках. Нават доктар на ранішнім абходзе жартаваў: “Ну, добрай раніцы, лётчыкі-кулямётчыкі!”. Трэба сказаць, што “падвешаныя” хворыя і сапраўды былі быццам кулямётчыкі, нават зянітчыкі. А што да лётчыкаў, дык пра гэта Іван паведаміў гісторыю  свайго “палёту”. Здарылася гэта так. Прыехаў Іван з працы з сябрам дадому, а ключы ад кватэры, як на тое ліха, засталіся ў працоўнай адзежы. Ехаць назад неахвота, бо ў сябрукоў была пляшка, якую карцела хутчэй выпіць. Не доўга думаючы, Іван залез на дах дзевяціпавярховага дома і, учапіўшыся за жасцяны адліў, спрабаваў заскочыць на свой балкон (кватэра яго была на дзявятым паверсе). Жасцянка не вытрымала вагі, затрашчала, і наш герой імкліва паляцеў ўніз… У гэтыя кароткія імгненні Івану не было часу разглядваць “ролік” пра сваё грэшнае жыццё. Ён адчайна чапляўся за гэта жыццё абедзвюма рукамі ў прамым сэнсе, садраўшы скуру з рук. Дзесьці ў раёне трэцяга паверха ён рэзка змяніў траекторыю палёту, ударыўшы нагой аб сценку балкона. Гэтым ён крыху знізіў хуткасць падзення, што немалаважна пры такім “прызямленні”... Траўмы Іван, канешне, атрымаў вельмі сур’ёзныя, але дзякуючы прафесіяналізму нашых хірургаў праз паўгода выпісаўся ўжо з бальніцы. А вось гісторыя другога палёту, на першы погляд, кур’ёзная. З радзільнага дома прывезлі дамоў дзіцятка. Ну, прыйшлі ў адведкі сваякі і сябры, каб павіншаваць з гэтай нагоды шчаслівых бацькоў. Трэба сказаць, што ў маладой сям’і ўжо быў чатырохгадовы сынок Міхаська, які цяпер важна сядзеў каля калыскі з сястрычкай. Госці па чарзе падыходзілі да віноўніцы свята і, як водзіцца, каб не сурочыць немаўля, прыгаварвалі: “Цьфу, цьфу, якая непрыгожая дзяўчынка!”. Хлапчук са здзіўленнем і разгубленасцю глядзеў на дарослых: ён прыняў гэтыя словы літаральна. Пасля агледзін госці весела і дружна пайшлі за стол на кухню, а Міхась вырашыў, што і ім не патрэбна гэта дзіця, адчыніў балкон і рашуча выкінуў скрутак з “брыдкай сястрычкай”… Хутка ўбачыўшы прапажу дзіцяці і дазнаўшыся ў Міхася, у чым справа, ашалеўшая ад жаху і роспачы радня кінулася з пятага паверха па лесвіцы ўніз, але на зямлі дзіцяці не аказалася. Раптам недзе зверху раздаўся пранізлівы плач груднічка. Не верачы сваім вушам, людзі некалькі імгненняў атарапела глядзелі ўверх, а потым рэзка рынуліся назад у пад’езд – званіць у кватэры суседзяў. Як потым высвятлілася, у адной з іх на балконе сохла бялізна і на першай ад вуліцы вяроўцы вісеў падкоўдранік. Надзьмуты ветрам, ён раскрыўся, і ў гэты час, а дакладней, імгненне, у яго сігануў “падарунак” зверху.
У гэтай гісторыі шчаслівы канчатак. Як кажуць, дзіця нарадзілася ў сарочцы. Але хочацца верыць, што ўдзельнікі гэтага апавядання зрабілі належныя вывады. Мікола Корань, г.Слуцк