Раритетная Библия из исчезнувшей церкви

Случчанин Александр поделился с газетой «Кур'ер» фотографиями раритетной книги, владельцем которой он является. Это Библия в кожаном переплёте, штампы на которой свидетельствуют, что ранее она принадлежала Свято-Варваринской церкви, располагавшейся до 1956 года на территории старого городского кладбища по ул. 14 Партизан. Книга была издана, вероятнее всего в конце 19-го века.

Алесь Достанко

Штамп Свято-Варваринской православной кладбищенской церкви. Фото: Александр

Книга в кожаном переплёте. Фото: Александр

Страницы книги. Фото: Александр

Из книги «Храмы горада Слуцка» Игоря Титковского (спецвыпуск газеты «Кур'ер» №6 от 31.01.2003г.)

Свято-Варваринская церковь. Рисунок: Игорь Титковский

Обложка книги Храмы горада Слуцка" Игоря Титковского (спецвыпуск газеты «Кур'ер» №6 от 31.01.2003г.)

Варварынская царква
Гарадская Варварынская царква – адзін са старажытнейшых храмаў Слуцка. Выкажам меркаванне, што яна магла існаваць з XV ст.
Найранейшыя звесткі пра царкву прыводзяцца ў дакументах 1572 г., адкуль вынікае, што дзейнічала яна ўжо даволі працяглы час.
Пабудаваная з дрэва, стаяла ў Старым горадзе на Падзамчышчы (цяпер раён маслабазы па вул. Піянерскай), непадалёку ад Васкрасенскай царквы. Была прыходскай.
20 снежня 1792 г. царкву пашкодзіў пажар і, неадбудаваную, у 1797 г. яе скасавалі.
А імя святой пакутніцы Варвары і царкоўны фундуш у 1798 г. быў дадзены новаму храму, пабудаванаму на гарадскіх могілках. Варварынская царква на могілках, што размяшчаліся на паўночна-усходняй ускраіне горада, будавалася ў 1796–1799 гг., да 1800 г. была поўнасцю закончана і аздоблена. У 1868 г. праводзіўся рамонт, пасля якога царква набыла той выгляд, што захоўваўся да сярэдзіны XX ст.
У характары яе мы можам адзначыць рысы барока, а пазней прыбудаваныя ўваходныя тамбуры прынеслі рысы стылю класіцызм.
Па архітэктуры царква адносілася да тыпу трохзрубных храмаў ярусна-восевай кампазіцыі. Галоўны аб'ём – чацвярык на чацвярыку – завяршаўся васмярыковым светлавым барабанам з шлемападобным купалам. На ім, а таксама на схільных дахах, што пакрывалі аднолькавыя аб"ёмы алтарнай апсіды і прытвора, мясціліся невялікія дэкаратыўныя купалкі на глухіх барабанах. Сцены мелі шалёўку вертыкальна пастаўленымі дошкамі. Галоўны ўваход быў у выглядзе порціка: два слупы-апоры падтрымлівалі выступаючы над ганкам навес з франтонам, двухсхільны дах якога завяршаўся шатровай вежачкай. Бакавыя ўваходы таксама ўяўлялі сабой ступенчатыя ганкі са слупамі і двухсхільнымі дахамі. Да рэвалюцыі акрамя галоўнага прастола на хорах меўся яшчэ адзін прастол у імя Ўсіх Святых.
У 1-й палове XIX ст. царква была прыпісной да Ўспенска-Мікалаеўскага сабора, у 2-й палове – да Васкрасенскай царквы, а на пачатку XX ст. стала прыпісной да востраўскай Міхайлаўскай.
Пасля ўсталявання Савецкай улады ў 30-ыя гады яна была закрыта. Падчас Айчыннай вайны пры ёй зноў арганізаваўся прыход і аднавіліся набажэнствы. З 1944 года настаяцелем тут быў протаіерэй Сергій Шахновіч. А пасля яго ад'езду — протаіерэй Міхаіл Мар'янскі, які аказаўся апошнім настаяцелем царквы.
Летняй ноччу 1956 г. -  напярэдадні Вялікадня — Варварынская царква згарэла.

В конце XIX века эта книга стоила 1 рубль 80 копеек. Средняя зарплата рабочего по тем временам в Российской империи составляла 12,8 руб. в месяц (в европейской части России — 17 руб.) Эта зарплата позволяла жить сытнее, чем всё последующее время (при СССР) вплоть чуть ли не до 80-ых годов ХХ века. Тогда, в конце XIX-начале ХХ веков рабочий тратил на питание для себя и свой семьи меньше половины заработка (это было меньше, чем в Европе, где рабочие на питание тратили 60-70% зарплаты.
Накануне Первой мировой войны на жилище расходовалось около 20% заработка. Но на съёмных квартирах жили около 30% рабочих, у остальных были бесплатные жилые помещения, которые обычно строили заводы и фабрики. Продолжительность рабочего дня, кстати, тогда составляла порядка 11 часов.
Ссылка: http://www.opoccuu.com/rab1913.htm