Вершы нашых чытачоў

Раіса ВЕРАЦІЛА, в.Жураўкавічы

* * *

Ляціць жыццё.

Здаецца, што нядаўна

Рухавы быў, вясёлы,

малады,

Трапляў усюды,

увіхаўся спраўна…

А час адлічваў і складаў гады.

І сам не верыш –

больш за шэсць дзясяткаў…

Не хочацца ў люстэрка

заглядаць.

Было ў жыцці не проста і не гладка:

Калі было на «два»,

калі – на «пяць».

Здаецца, каб цяпер пачаць спачатку,

Хаця каб з маладосці –

ды наноў.

Расклаў бы ўсё, як трэба,

па парадку:

Вучобу, працу,

можа, і любоў…

Не шкадаваў бы,

што пражыў няшчасна,

Што не збылося шмат

задумак, мар.

Чаму цяпер становіцца

так ясна,

Што свайго лёсу

ты сапраўдны ўладар?..

Уладзімір ПЕЦЮКЕВІЧ, в.Красны Дар

* * *

Ой, не чаруй, ой, не чаруй, краса-дзяўчына,

Бяздонна-чорнымі,

агністымі вачыма!

Не спакушай, не спакушай мяне ты гэтак -

Гатоў ад позірку твайго

на край Сусвету!

Ой, не чаруй, ой, не чаруй, краса-дзяўчына,

Бяздонна-чорнымі,

агністымі вачыма!

Любой парой – у дождж,

у снег, у спёку-сцюжу -

Гатоў табе з сузор’я Льва прынесці ружаў.

Але бяздоннасці вачэй тваіх баюся,

А як сарвуся ў вір круты і захлынуся!

Ой, не чаруй, ой,

не чаруй, краса-дзяўчына,

Бяздонна-чорнымі,

агністымі вачыма!

Калі не хочаш на зямлі,

то я душою

Гатоў на Марсе рай стварыць для нас з табою.

Але агністасці вачэй тваіх баюся,

А як згару я ў іх, бы знічка, адыскруся!

Ой, не чаруй, ой, не чаруй, краса-дзяўчына,

Бяздонна-чорнымі, агністымі вачыма!

Полина ИВЧИК,  уроженка д.Межница

* * *

Дождь шел всю ночь,

весь день, неделю,

Поило небо землю всласть.

Но вдруг снежинки

полетели,

И чудо-сказка началась.

Снег падал и мгновенно таял,

Но неустанно падал вновь.

Земля тихонько остывает,

Отдав ему свою любовь.

А он, весь белый,

безмятежный,

Ее целует горячо

И укрывает пледом нежно.

Теплей… Еще… еще… еще…

И вот следы дождя укрыты,

Вокруг лишь чистый

белый снег.

Его как будто кто-то

сыплет,

Чтоб скрыть осенний

поздний грех.

Когда уже не может осень

Надеть свой

праздничный наряд.

Листву, цветы

на землю сбросив,

Ждет обнаженной снегопад.