Я ДОЯР – І ГЭТЫМ ГАНАРУСЯ!

Вялікае шчасце, калі чалавек любіць сваю справу. Калі ідзе на працу с добрым настроем і зацікаўленасцю. Калі, здаецца, у звыклых, аднолькавых  дзеяннях знаходзіць нешта новае, прыемнае. Кожны дзень для такога працаўніка непаўторны, напоўнены цікавасцю і добрымі адносінамі да справы, якую выконвае. Такога чалавека я і сустрэла ў калектыве МТФ «ДУБНІКІ» КУП Мінсктранс «ВЕЛІКАПОЛЛЕ». Гэта Іван ЗАБАРОНАК.  Працуе ён доярам. Вось што расказаў Іван пра сябе і сваю, на першы погляд, не мужчынскую прафесію.

- Сам я з Вялікай Гануты. Чатыры гады таму па прапанове тагачаснага старшыні Юрыя МІКОЛЕНКІ, якога ведаў па працы ў Вялікай Гануце, пераехаў у Велікаполле. Мяне нічога не трымала там, таму зрабіў гэта з лёгкасцю. Па майму прыкладу брат Віця таксама нядаўна пераехаў сюды. Цяпер працуе на новым малочным комплексе тэхнікам-слесарам.

Мне далі кватэру, што значна спрасціла жыццё. Ёсць усе ўмовы: цёплая і гарачая вада. Своечасова атрымоўваю грошы за сваю працу. Не забывае кіраўніцтва павіншаваць на святы і падарункі ўручыць. Я амаль за год змог купіць патрэбную тэхніку і мэблю ў новае жыллё.

Мне прапаноўвалі перайсці працаваць аператарам на малочны комплекс, які нядаўна адкрыўся ў Велікаполлі. Але я адмовіўся. Больш прыемна мне працаваць з жывёлай, а не з робатам. Я добра вывучыў настрой і паводзіны сваіх «падапечных», таму, калі каровам нездаровіцца, адразу магу назваць прычыну і паставіць прыкладны дыягназ.

Апроч таго, я маю чацвёрты разрад повара. Дома люблю гатаваць розныя смачныя стравы, асабліва калі прыязджае з Нясвіжа на выхадныя ці канікулы сын Жэня. Але вось пастаянна працаваць па гэтай прафесіі жадання няма. З маленства мяне «цягнула» да жывёл. Прывык да сялянскай працы. Мая маці ўсё жыццё працавала на ферме, а я дапамагаў. Для мяне матуля была і застаецца прыкладам. Пра яе нават пісалі ў раённай газеце, бо паказчыкі па надоях былі значныя. Імкнуся да гэтага і я.

У Велікаполлі займеў сваю гаспадарку. Трымаю свіней, трусоў, качак. У вёсцы нельга без гэтага.

Скажу шчыра: маё жыццё тут змянілася ў лепшы бок. За гэта вельмі ўдзячны Юрыю МІКОЛЕНКУ і хачу праз газету павіншаваць яго з юбілеем, пажадаць здароўя і дабрабыту, а таксама падзякаваць за добрыя парады, ўвагу да працаўнікоў.

Да пераезду ў Велікаполле быў час, калі я любіў «прыкласціся да бутэлькі», але даўно забыўся на гэта. Не хочацца саромецца перад людзьмі, перад сваім сынам. Стала прыемна і працаваць доярам, і жыць!

Занатавала Кацярына ШУМКО. Фота аўтара