Пра турнір “Гімназія OPEN” і ўплыву асобы трэнера інтэлектуальных гульняў у жыцці школы і падлетка

23 лістапада актавая зала гімназіі № 2 гасцінна прыняла ўжо другі інтэлектуальны турнір для пачынаючых “Гімназія OPEN”.

Задумка Марыны Бабіч, якой трэба рыхтаваць будучых інтэлектуалаў, была шчыра падтрымана намеснікам дырэктара ўстановы Лічыкам Аляксандрам Анатольевічам (дарэчы, вельмі шчыра ганарова адкрыў турнір) і пераўтварылася ў вельмі каштоўнае мерапрыемства. Тут не толькі мерацца моцай лепшыя гадаванцы ваўкавыскай паэтэсы і трэнера “Элементарна Ватсан” з краснасельскім “Ананімам” (трэнер Бубноў А.), “Інтэлектам” (гімназія № 1, Левіцкая Вольга Анатольевна) набываюць каштоўны вопыт каманды першага і другога года навучання “Большая перемена”, “Волчарики”, “Новички”, “Высокая волна”,“Тапочки Эйнштэйна”  (у тым ліку з’явіліся прадстаўнікі і з польскай школы). Галоўная мэта спаборніцтва далучыць да інтэлектуальнага руху як мага большую колькасць дзяцей, усіх, хто мае пакуль магчымасць адарвацца ад камп’ютараў і ляноты.

Праблема ў тым, што аўтарытэтныя клубы і каманды маюць рэгулярную гульнявую практыку. А вось пачынаючым, якім жыццёва неабходна адчуць нерв барацьбы, сваю неабходнасць калектыву, важкасць уласных ведаў прыходзіцца існаваць толькі ў трэніровачным рэжыме. А пасля пачынаецца пераходны ўзрост (6-8 клас), калі ў значнай колькасці дзяцей адключаюцца мазгі і пануюць у галаве комплексы і дэкаданскія ўплывы. І часта ўвагі бацькоў (якія вечна чымсьці занятыя), кантролю педагогаў (што задушаны і так мільёнам абавязкаў) не хапае, каб захаваць у падлетка цікавасць да жыцця, веру ў рэальныя, а не віртуальныя каштоўнасці. Калі ж у жыцці малога чалавека ёсць яшчэ такія паняцці як КЛУБ, ТРЭНЕР, КАМАНДА, з’яўляецца моцны якар, што не дае напляваць на ўласныя паводзіны, жыццё, будучае. Я наогул сумняюся, што сёння магчыма выхаваць адэкватнага падлетка без пазашкольнай занятасці (спартыўнай, інтэлектуальнай, музыкальнай), калі дзіця вымушаны працаваць дзеля дасягнення перамогі, і, ў першую чаргу, перамогі над сабой.

Чаму пішу так падрабязна? Няўжо не хапіла б проста падзякаваць арганізатарам (тым жа Лічыку А. і Бабіч М.В), адзначыць дапамогу ў арганізацыі і правядзенні турніра Бурдакова Р.Р. і Левіцкай В. А.?

А, ведаеце, цяжка змірыцца з абыякавасцю, і нават хамствам дзяцей, бацькоў, наогул грамадства, для якіх мы, трэнеры — дурні, што эксплуатуюць іх і так вельмі закатаваных вучобай (у меншай ступені) і камп’ютарам дзяцей: — Это вам надо, чтобы мой ребенок у вас занимался… Нам это не нужно…

І калі сутыкаешся з адносінамі адказнага кіраўніка, для якога ты ніхто, уся твая праца толькі глупства, што стварае яму, вельмі занятаму, праблемы? Але некалі таварыш Саахаў добра выказаўся, што яго і паставілі на пасаду, каб выконваць дзяржаўныя інтарэсы. І калі адказны кіраўнік не разумее, што падтрымліваючы інтэлектуальныя гульні ў сваёй ўстанове, ён дапамагае раскрыць талент вучням, што заўтра дадуць вынікі не толькі на турнірах, але і на канферэнцыях, алімпіядах, тэсціраванні… Можа і сапраўды, у такой школе не трэба працаваць трэнеру.

Дзякуй за гульню, за невялікія, але прыемныя прызы, дзякуй за вопыт, які дазволіць удзельнікам стаць больш досьведнымі і моцнымі. Жыццё працягваецца і для тых, хто перамог (Краснасельскі руліць), і для таго, хто не збіраецца здавацца і можа стаць пераможцам заўтра.