Жыхарцы Ашмянскага раёна споўнілася 100 гадоў

100 гадоў споўнілася жыхарцы вёскі Палуды Ашмянскага раёна Генуэфе Гераімаўне Багушка. Павіншаваць доўгажыхарку разам з прадстаўнікамі райвыканкама, сацыяльных службаў, Барунскага сельвыканкама выправілася наш карэспандэнт.

Кіруючыся ў аддаленыя Палуды, чакала ўбачыць амаль нежылую вёску са старымі хатамі. Але была прыемна ўражана. Вёска сапраўды невялікая і ўдалі ад бойкіх шляхоў-дарог. Але ж дамы акуратна пафарбаваныя ў вясёлыя колеры, старанна прыбраныя да зімы агароды і палісады, а пад дахамі белымі плямамі выдзяляюцца антэны-талеркі.
Хата, у якой жыве наша стагадовая юбілярка, уразіла найбольш. У першым пакоі – царства цацак, на стале ў наступным – камп’ютар. Няўжо ў свае сто Генуэфа Гераімаўна і гэтую тэхніку асвоіла?
– Цацкі – “уласнасць” трохгадовай Дамінікі, праўнучкі бабулі Генуэфы, камп’ютар – маёй дачкі, а мама ўжо сем гадоў як нічога не бачыць, аслепла, – тлумачыць яе дачка Марыя. – А год таму, як упала, цяпер ўвогуле не ўстае з ложка.

Марыя Зыгмунтаўна сціпла нагадвае, што яна – не родная, а прыёмная дачка Генуэфы Гераімаўны:

– Мне было тры гады, калі мама памерла. Вось і знайшліся добрыя людзі, далёкія сваякі, узялі мяне ў сваю сям’ю.

Сваіх дзяцей Багушкам Бог не даў, а да прыёмнай дачкі адносіліся як да роднай. Хіба ж можа Марыя зараз адносіцца інакш да матулі, калі тая занемагла? Нават звольнілася з работы, каб даглядаць маці.

– Пакуль муж быў жывы, то нічога, грошай хапала, – нагадвае Марыя Зыгмунтаўна. – А зараз, канешне, пенсія ў матулі малая ды дапамога на догляд – невялікія грошы. Але жывём. Гаспадарку трымаем, дзеці дапамагаюць.

Нягледзячы на адсутнасць зроку, бабуля Генуэфа мае цвярозы розум і добрую памяць. І пра жыццё сваё нагадвае спакойна, быццам зноў тчэ-перабірае ніткі ўласнага лёсу:

– Нас у сям’і девяць было, у мяне яшчэ шэсць братоў і дзве сястры. Двое братоў памерлі малымі. А тата ў сорак памёр. Нас мама адна падымала, усіх выгадавала.

Генуэфа Гераімаўна нагадвае дату – 8 лістапада 1938 года. У гэты дзень яны з Іосіфам пабраліся шлюбам у Вішнеўскім касцёле.
– А калі мой Іосіф на вайну пайшоў, я са свякрухай засталася. І аралі, і малацілі, і жалі – усё самі, уручную. Цяжка працаваць было, не было калі пра болькі думаць. А немцы, калі адступалі, адзіную карову з сабой забралі.

Вайна забрала ў бабулі Генуэфы брата, але муж вярнуўся з вайны жывым.
– Абжывацца пачалі, хату ў Палудах пабудавалі. А побач мае браты пабудаваліся, у вёсцы амаль усе сваякі паміж сабой – разам плачам, разам скачам. А тут калгасы прыйшлі – каня здалі, усю вупраж, воз. Зноў без нічога засталіся. Усё жыццё ў калгасе і прарабілі, адтуль і на пенсію я пайшла.

Віншаваць стагадовую юбілярку з райцэнтра прыехалі з музыкай. І ледзь толькі зайграў баян і палілася старая песня, бабуля жвавенька стала падпяваць – нават словы не забылася. Так і развіталіся – з музыкай і успамінамі.
Наталiя Валынец