Палеская элегія

6 сакавіка ў Ганцавіцкім раённым краязнаўчым музеі адбылася прэзентацыя фотавыставы журналіста Паўла Куніцкага. Ужо сама назва яе адразу выклікае цікавасць: «Палеская Венецыя. Кудрычы: страчаны рай». У экспазіцыі больш за сорак фотаздымкаў, у асноўным з вёскі Кудрычы Пінскага раёна.

– Гэта ўнікальная вёска, – растлумачыў на прэзентацыі Павел Куніцкі. – Я ў журналістыцы ўжо больш за трыццаць гадоў, аб’ездзіў усё Беларускае Палессе і нідзе падобнай вёскі не бачыў. Яна настолькі самабытная і разам з тым такая падобная на ўсе іншыя палескія вёсачкі, што, здаецца, дома пабываў.

Дарэчы, такое ўражанне склалася ў многіх наведвальнікаў выставы, якія прыйшлі на прэзентацыю. Дырэктар музея Наталля Кулеш, прадстаўляючы аўтара, шчыра заявіла: «Вы не фатограф, Павел Іванавіч, вы – сапраўдны мастак, а здымкі Вашы – мастацкія творы, карціны, напісаныя сэрцам і душою…».

Наталля Уладзіміраўна пазнаёміла прысутных з біяграфіяй і творчым шляхам Паўла Куніцкага. Пачынаў ён у журналістыцы карэспандэнтам аддзела сельскай гаспадаркі столінскай раённай газеты «Навіны Палесся», ужо маючы за плячамі трохгадовую тэрміновую ваенную службу на баявых караблях Чарнаморскага флоту і вопыт работы на вытворчасці: працаваў токарам, мулярам, вадзіцелем аўтамабіля. А ў газету прывяло… каханне: аднойчы асмеліўся прапанаваць «раёнцы» верш, прысвечаны каханай дзяўчыне. Верш, праўда, забракавалі, але парэкамендавалі паспрабаваць накіраваць свае творчыя здольнасці на публіцыстыку. Ён прыслухаўся – і праз пэўны час на старонках «Навін Палесся» з’явіліся першыя заметкі рабочага карэспандэнта Паўла Куніцкага. А яшчэ праз год паступіў на завочнае аддзяленне факультэта журналістыкі БДУ імя Леніна. Тады ж яго запрасілі на работу ў рэдакцыю столінскай раённай газеты, дзе старэйшыя калегі на практыцы вучылі рэпарцёрскаму майстэрству.

У канцы 80-х пераехаў у Пінск. Восем гадоў працаваў загадчыкам аддзела радыёвяшчання газеты «Пiнскі веснік», потым – рэдактарам службы навін тэлерадыёкампаніі «Варяг», карэспандэнтам «Комсомольской правды», апошнія пятнаццаць гадоў – уласным карэспандэнтам рэгіянальнай газеты «Вечерний Брест», распавядае на яе старонках пра жыццё Беларускага Палесся.

– У маёй журналісцкай дзейнасці было рознае, – сказаў у эксклюзіўным інтэрв’ю карэспандэнту «СП» Павел Куніцкі. –  Поспехі, няўдачы, знаходкі, страты… Неаднойчы ўступаў у канфлікты з чыноўнікамі, адстойваючы сваё права і права чытачоў на атрыманне праўдзівай інфармацыі, ускрываючы негатыўныя з’явы ў грамадстве, прычынай якіх звычайна быў чалавечы, а дакладней, чыноўніцкі фактар. Абараняючы слабых, нападаў на моцных, якія былі пры грашах і пры ўладзе. Адны з іх потым прызнавалі свае памылкі, іншыя – да сённяшняга дня лічаць сябе несправядліва пакрыўджанымі. Вядома ж, друкаванае слова мае велізарную сілу, і асабліва балюча б’е яно па людзях прыўладных, самалюбівых. Дарэчы, ад сустрэч з такімі я ўхіляюся ў сваёй рабоце, не бяру ў іх інтэрв’ю, не звяртаюся па каментарыі, каб не сорамна было перад чытачом, які ведае іх больш, чым мы, журналісты. Давер да газеты трэба цаніць.

А ў душы я рамантык, хоць і шматслоўны, і гэта мая ўнутраная якасць выдатна спалучаецца з работай рэпарцёра, калі больш задаеш пытанні іншым людзям і менш расказваеш пра сябе. У любы час года і сутак я гатовы бегчы за цікавым фактам, арыгінальным фотаздымкам, нягледзячы на цяжкасці і транспартныя выдаткі. Велізарнае задавальненне мне прыносяць зносіны з людзьмі простымі, якія самі пабудавалі дом, выгадавалі годных дзяцей, пасадзілі дрэва, на сваіх мазалях пазнавалі жыццё. Ці ж, скажыце, не цікава чытачу прачытаць аб уражаннях жыхаркі глухой палескай вёчаскі, якая ўжо ў сталым узросце апынулася ў амерыканскім Лас-Вегасе і… прайграла ў казіно суму большую, чым яе гадавая пенсія? І такой жыццёвай экзотыкі даводзіцца сустракаць нямала, спрабую расказаць аб ёй у сваіх публікацыях.

І робіць гэта Павел Іванавіч бліскуча, таленавіта. З дапамогай слова і фотаапарата.

Як паведаміла Наталля Кулеш, выстава будзе адкрыта да сярэдзіны красавіка. Наведайце – не пашкадуеце.

Вячаслаў БУРДЫКА.