Зоя Ермалінская, жыхарка вёскі Малькавічы, ветэран Вялікай Айчыннай вайны, адзначыла свой 90-гадовы юбілей

Яшчэ па дарозе ў Маль­кавічы размову аб ветэранах Вялікай Айчыннай вайны пачала Яўгенія Стацько, старшыня ра­ённага Савета ветэранаў:

— Людзей, якія прайшлі да­рогамі Вялікай Айчыннай, усё менш і менш… У райцэнтры іх толькі шэсць чалавек, па ад­ным — у вёсках Дзяніскавічы, Хатынічы, Новыя Агарэвічы і Малькавічы.

За акном аўтамабіля міль­галі белыя бярэзнікі, адзінокія паселішчы дачнікаў, шэрыя палі… За гаворкай дарога да Малькавіч падалася надзвычай кароткай.

Каля хаты Зоі Канстанцінаў­ны Ермалінскай ужо стаяла некалькі аўтамабіляў. Ад ад­наго таропкай хадой ішла да нас Ніна Буйкевіч, старшыня Малькавіцкага сельвыканкама. Павітаўшыся, адразу ж пачала гаворку пра юбілярку:

— Паважаны гэты чалавек у Малькавічах. Нягледзячы на ўзрост і хваробы, Зоя Канстан­цінаўна заўсёды ў курсе спраў, якія адбываюцца ў вёсцы, у ра­ёне. Ніводнага дня жанчына не праводзіць без чытання. Без акуляраў асільвае цэлы стос газет! Усё жыццё Зоя Канстан­цінаўна працавала настаўніцай пачатковых класаў у Малькавіц­кай сярэдняй школе. Не адно пакаленне вясковых хлопчыкаў і дзяўчынак навучыла чытаць і пісаць.

Адзін з яе вучняў, Аляксандр Лагвіновіч, далучыўся да размо­вы:

— Зоя Канстанцінаўна — мая першая і любімая на ўсё жыц­цё настаўніца. Дзякуючы ёй і я стаў настаўнікам, бо яна закла­ла ў маю дзіцячую душу любоў да прафесіі настаўніка, паказа­ла прыклад вернасці і адданасці ёй.

У гэты дзень ва ўтульным доме сям’і Ермалінскіх жада­ючых павіншаваць юбілярку было шмат. Першым узяў слова кіраўнік раёна Уладзімір Бялоў:

— Я не мог застацца ў баку ад такой значнай даты ў жыцці жанчыны, якая прайшла дарогамі Вялікай Айчыннай вайны, зве­дала пасляваенны голад і раз­бурэнні, якая сумленна і аддана працавала, заслужыла павагу і аўтарытэт. Жывіце доўга, няхай не падводзіць Вас здароўе, а букет чырвоных руж няхай стане сімвалам павагі да Вас.

Шчырыя пажаданні прагучалі ў адрас юбіляркі ад старшыні раённага Савета дэпутатаў Вік­тара Дразда, старшыні раённай ветэранскай арганізацыі Яўгеніі Стацько, начальніка адасобле­най групы ваеннага камісары­ята Лунінецкага і Ганцавіцкага раёнаў Андрэя Блашчанкі, стар­шыні Малькавіцкага сельскага Савета Ніны Буйкевіч.

З кветкамі і падарункамі прыехалі да Зоі Канстанцінаў­ны начальнік аддзела адукацыі, спорту і турызму райвыканка­ма Надзея Здрок, старшыня прафкама работнікаў адукацыі Святлана Собаль, старшыня ра­ённай ветэранскай педагагічнай арганізацыі Святлана Худніцкая.

Не забыліся пра юбілей бы­лой настаўніцы і ў Малькавіц­кай сярэдняй школе. Дзеці, настаўнікі начале з дырэктарам установы Віктарам Супруном прыйшлі ў дом юбіляркі з па­дарункамі і шыкоўнымі букетамі кветак. Пранікнёна пра сваю настаўніцу сказаў былы вучань Аляксандр Лагвіновіч:

— Яшчэ ў першым класе Вы, Зоя Канстанцінаўна, сказалі словы, якія запомніліся мне на ўсё жыццё: “Дзеці, я не проста ваша першая настаўніца, я — ваша другая маці…”. З гадамі разумею ўсё больш і больш, што шчаслівы той чалавек, у якога ёсць маці, а я шчаслівы двойчы, бо другая маці была ў маім сэрцы заўсёды і зараз яна перада мною — вясёлая, энер­гічная, ад якой выпраменьваец­ца нязгасная мацярынская це­плыня і вялікае жаданне жыць.

З добрым, радасным на­строем Зоя Канстанцінаўна прымала віншаванні гасцей. Яна шмат жартавала, успаміна­ла мінулае, прыгадвала ста­сункі з людзьмі, якія не забылі­ся і прыйшлі да яе ў юбілейны дзень нараджэння.

— Вялікі дзякуй усім! — ска­зала на развітанне жанчы­на. — Я пражыла вялікае жыц­цё. Шмат цяжкасцей перажыла. Аднак ніколі не падладжвалася пад абставіны, гаварыла толькі праўду і заўсёды змагалася за яе.

Галіна МІКАЛАЕВА.

Фота аўтара.