У сераду, 29 лістапада, адбудзецца сустрэча кіраўніцтва раёна з маладымі спецыялістамі. Іх сёлета прыбыло на Ганцаўшчыну больш за сто чалавек

Аксана Пятліцкая з дзяцінства марыла стаць выхавальнікам у дзіцячым садку. Хтосьці скажа, маўляў, прафесія не прэстыжная. Але для яе бачыць дзіцячыя вочы, адкрытыя насустрач усяму новаму, — самае каштоўнае ў жыцці.

— Як зараз помню: я была душою кампаніі для ўсіх малых, з якімі жыла па суседстве, — распавядае Аксана. — Крыху старэйшая, я вадзіла іх за сабою, расказвала казкі, задавала пытанні — рабіла выгляд, што настаўніца. А пасля, дома, вешала на сцяне белы аркуш паперы, малявала таблічку і выстаўляла там адзнакі сваім маленькім “вучням”. Ужо тады, на ўзроўні падсвядомасці, я ведала: буду педагогам.

На рашэнне Аксаны паўплываў і прыклад яе матулі: Ларыса Пятліцкая   да сённяшняга дня працуе выхавальнікам у дзіцячым садку № 7 горада Ганцавічы.

— Спачатку я вельмі хацела стаць настаўнікам-прадметнікам. Але мама параіла выбраць іншую спецыяльнасць, каб мець магчымасць не толькі выхоўваць дзяцей, але і дапамагаць ім стаць паўнавартаснымі членамі грамадства. Пасля адзінаццатага класа я паступіла ў БДПУ імя М. Танка і вучылася па спецыяльнасці алігафрэнапедагога.

Прафесія ў Аксаны Пятліцкай не надта папулярная: алігафрэнапедагог — спецыяліст па навучанні дзетак з парушаным развіццём. А гэта значыць, што ажыццяўляць педагагічны працэс складана і фізічна, і маральна. З першымі цяжкасцямі абранай прафесіі Аксана Пятліцкая сутыкнулася, калі трапіла падчас вучобы на практыку ў цэнтр карэкцыйна-развіваючага навучання і рэабілітацыі дзяцей.

— Кожны дзень мне даводзілася працаваць з глухімі малышамі, дзеткамі з разумовай адсталасцю, затрымкай развіцця псіхікі, ДЦП, — успамінае Аксана. — Гэта складана, таму што раней я толькі чула аб такіх праблемах, чытала ў спецыяльнай літаратуры. Аб тым, што ёсць настолькі хворыя малышы, ведала толькі па чутках. Калі ж давялося займацца з імі штодзень, першы час ніяк не магла ўсвядоміць, за што на лёс гэтых маленькіх людзей выпала такая горкая доля.

Але чалавек прывыкае да розных абставін. З цягам часу да гераіні гэтай публікацыі  прыйшло ўсведамленне, што правільна абрала сваю жыццёвую дарогу.

— Дзеці застаюцца дзецьмі пры любых абставінах і з любымі хваробамі. А мая задача як педагога — дапамагчы “асаблівым” малышам паспяхова адаптавацца ў грамадстве, навучыць іх правільна вымаўляць гукі і словы, выказваць свае думкі, развіць іх памяць і мысленне.

Скончыўшы БДПУ імя Максіма Танка, Аксана Пятліцкая па размеркаванні вярнулася ў Ганцавічы. Працуе на дзвюх пасадах адначасова: у пункце карэкцыйна-педагагічнай дапамогі ў яслях-садку вёскі Раздзялавічы і лагапедычнай групе дзіцячага садка № 4 у Ганцавічах.

Адаптавацца да работы дапамаглі больш вопытныя калегі. Асаблівую падзяку за разуменне і падтрымку Аксана выказала педагогам з Раздзялавіч Марыі Рабцэвіч, Жанне Рабцэвіч і Святлане Рабцэвіч, а таксама калегам з дзіцячага садка № 4 — Людміле Гарагляд і Святлане Багровай.

— Работа мне падабаецца! — кажа Аксана. — Я дапамагаю дзецям “ставіць” маўленне. Заўсёды стараюся ладзіць выхаваўчы працэс так, каб малышам самім было цікава займацца вучобай.

Ксенія ЛУЦКО.

Фота Аляксея КАПУСЦІНА.