Хто ў доме гаспадар?

Кожная сям’я жыве па сваіх няпісаных законах, і ў ёй з часам ствараецца адпаведная атмасфера: быт, звычкі, адносіны. А хто галоўны ў сям’і, то гэта пытанне.

Даволі часта ў сем’ях жанчыны пакутуюць ад псіхалагічнага  і фізічнага націску з боку мужчын. Такіх выпадкаў шмат, але ж бываюць сем’і, у якіх верхаводзяць жонкі, і тады мужчына знаходзіцца ў жанчыны “пад абцасам”.

Хачу адзначыць, што не кожная жанчына, якая “падмяла” мужа, — сцерва, хоць хапае і такіх. Проста часам жонка бывае больш дзелавой ці разумнейшай. А вось калі энергія ў жанчыны б’е праз край і яна не пазітыўная, то бяда.

Аднойчы на прыпынку ў чаканні цягніка пазнаёміўся з немаладой парай — ён чалавек спакойны і мажны, а яна, дробная і мітуслівая, усё гаворыць, гаворыць… За вочы жанчыну празвалі “скочкай”. 

 Неяк яе муж паскардзіўся: “Я так стаміўся, на рабоце — цэлы дзень. А цяпер едзь на дачу: завяла козаў, гусей, ды і хата пры балоце, гніе”. Чалавеку паспачувалі, а праз месяц убачылі “скочку” ў чорнай хустачцы. Думалі, што нехта з бацькоў памёр, а аказалася, муж павесіўся. Неўзабаве ў жанчыны памерла і дачка. Пасля смерці бацькі ў маладзіцы здарыўся цяжкі інфаркт.

Здавалася б, такая бяда павінна была надламаць жанчыну, ды не. Мінула з таго часу гадоў дзесяць, а яна, як і раней, некуды спяшаецца, бяжыць з сумкамі да станцыі. 

У такіх выпадках найчасцей абвінавачваюць мужчын. Маўляў, каб не быў анучай, а страсянуў жонку, збіў з яе пыл, то жыў бы і сёння. А калі б жанчына не ўтаймавалася, то трэба было б сыходзіць, а не трымацца за яе спадніцу.

У жыцці ўсё складаней. Не кожную жанчыну можна “асядлаць”, ды далёка не кожны мужчына, у сілу свайго характару, здольны на гэта. А яшчэ ёсць дзеці, жыллё. Не проста ўсё кінуць і развітацца з мінулым.

Здараецца, што жонка кіруе ціхай сапай, і яе панаванне  ў сям’і не кідаецца ў вочы. У прынцыпе, такі варыянт не з горшых, бо муж не прыніжаецца і не губляе пачуцця сваёй годнасці. Гэты стан  мужчыну нават задавальняе — клопату меней.

Але шчыра кажучы, мужчыны, якія знаходзяцца ў жонкі “пад абцасам”, як правіла, закамплексаваныя, хоць могуць быць добрымі спецыялістамі ці займаць нейкія пасады.

Супрацоўнікі аддзела адной з арганізацый прыкмецілі, што ў іх начальніка ніколі ў кішэні няма рубля. Калі прыходзілася на нешта там скінуцца па тысячы, то пазычаў. А потым высветлілася, што ўсе грошы ў начальніка забірае жонка, хоць той і не быў аматарам выпіўкі. 

Аднойчы калега намякнуў, што так нельга, ва ўсім ёсць мяжа.

— Ды не хачу я скандалаў, толькі пачні, то канца  ім не будзе, — сказаў той. Але што цікава, жанчын у аддзеле начальнік часта імкнуўся прынізіць, укалоць па дробязі.

Існуе адна заканамернасць: калі сям’я, у якой гаспадарыць жанчына, распадаецца, то пры паўторным шлюбе ўсё паўтараецца — жанчына  зноў пастараецца заняць месца вядучай, а былы муж  у новай сям’і апынецца “пад абцасам” у жонкі. Усё будзе, як у першым шлюбе, ва ўсялякім разе ў жыцці такое здараецца часта.

Процістаянне мужчыны і жанчыны, іх барацьба за першынство мае карані, якія губляюцца ў глыбіні вякоў.

Першабытнае грамадства фарміравалася па жаночай лініі, але з цягам часу мужчыны ўзялі верх, дарэчы, не з дапамогай розуму, а дзякуючы грубай сіле. Аднак гэта не значыць, што патрыярхат устанавіўся назаўсёды.

Жанчыны сёння кіруюць краінамі, займаюць высокія пасады — вяртаюць страчаныя пазіцыі. Пры аднолькавых умовах развіцця  грамадства жанчына можа мець нават перавагу. Але не кожнае грамадства здольна ўспрымаць жанчыну сур’ёзна.

А для  сям’і не так і важна, хто іграе “першую скрыпку”. Калі мужчына не мае розуму, то які з яго гаспадар? Тое ж самае можна сказаць і пра жанчыну.

Не трэба патрабаваць ад жыцця большага, чым яно можа даць. Лепш за ўсё жыць у згодзе з сабой і сям’ёй, якая з’яўляецца прытулкам для чалавека.

Уладзіслаў Снітка.