Каб золатам іскрыліся зярняты

Калі летась у СВК “Будча” быў устаноўлены новы зернеачышчальны комплекс, спецыялісты гаспадаркі, не вагаючыся, даверылі яго Вячаславу Ярашэвічу. Ведалі: гэты спецыяліст — працавіты, вопытны, надзейны, адказны, граматны — не падвядзе, будзе беражліва і акуратна выкарыстоўваць рэсурсы новага “ЗСК-30”, а зерне, што паступае з хлебных палёў на дапрацоўку, будзе іскрыцца золатам. Так яно і было.

У любы год жніўная пара — самая адказная і нялёгкая для працаўнікоў вёскі. У такі гарачы час дарагая кожная хвіліна, бо ўпусціць час і загубіць на корані вырашчаны хлеб — недаравальны грэх. Яшчэ большая адказнасць кладзецца на плечы механізатараў, калі падводзіць надвор’е. Летась яно не песціла сельскіх працаўнікоў. Будчанскія хлебаробы ўбіралі збожжавыя выбарачна. У ліпені даводзілася назіраць, як працаваў экіпаж камбайнераў у складзе Анатолія Кандрацені і Ігара Дайліда ва ўрочышчы Добрая Лука. Зерне тугім струменем плыло ў бункер камбайна, яно здавалася выспелым, сухім. Але, аказваецца, і яму трэба было “прайсці праз рукі” машыніста “ЗСК-30” Вячаслава Ярашэвіча. За многія гады работы ў сельскай гаспадарцы яго мужчынская далонь, хоць і загрубелая ў нялёгкай вясковай працы, чуйна адчувае ступень вільготнасці паступаючага на комплекс зерня. Ды і назіральныя вочы прыкмячаюць, якое зерне паступае з поля. Але Вячаслаў Аляксандравіч абавязкова звярае ўласныя назіранні з паказчыкамі свайго “кішэннага памочніка” — спецыяльнага апарата, на табло якога высвечваецца працэнт вільготнасці паступіўшага і прасушанага ўжо зерня. І ведаеце, колькі тон яго прасушыў у час сёлетняга жніва гэты руплівы чалавек? Ажно 2445! А гэта значна больш, чым у яго калег з іншых сельгаскааператываў раёна. Таму і не дзіўна, што машыніст “ЗСК-30” СВК “Будча” заняў у раённым спаборніцтве першае месца сярод калектываў машыністаў зернеачышчальна-сушыльных комплексаў.

На календары — другі зімовы месяц. Цяпер менш неадкладных і гарачых турбот у механізатараў. Адпачывае зямля, дружнымі ўсходамі красуюцца на палетках азімыя збожжавыя. Чакае свайго часу насеннае зерне яравых культур, так старанна даведзенае да неабходнай кандыцыі руплівым будчанскім машыністам Вячаславам Ярашэвічам. Але час такі несупынны! Адзвіняць, адыскрацца навагоднія і калядныя святы, адляцяць, адвіхураць зімовыя дні, і вясна распачне новы кругаварот хлебаробскіх спраў.

Аптыміст, жартаўнік, працаўнік і проста харошы чалавек, сем’янін Вячаслаў Ярашэвіч з надзеяй глядзіць у новы год. Прадчуваю, што жадае, каб быў ён спрыяльным, удалым. Каб сонца сагравала, але не высушвала зямлю, каб дожджык не заліваў, а ў меру акрапляў яе, каб красавала і налівалася тугім, поўным зернем збажына. А ён, шчыры працаўнік, не падвядзе. Ды і надзея на сына-памочніка ёсць: яго Дзіма, выпускнік мясцовай школы, летась рупліва дапамагаў бацьку на комплексе. Цяпер сын — студэнт адной з вышэйшых навучальных устаноў сталіцы. Але, адчувае Ярашэвіч старэйшы, не можа быць, каб не пацягнулася сынава душа сюды, на комплекс, дзе самы салодкі, самы напаўторны і самы незабыўны водар — водар хлебнага поля.

Марыя ДЗЁМІНА.