ТРЫ «ЗАЛІЎНЫЯ МЕСЦЫ» ВУЛІЦЫ БАРЫКІНА, альбо «ДУШ» З ГРАЗЗЮ ЗАКАЗВАЛІ?

У чарговы раз выціраючы бруд з асенне-вясновых ботаў пасля звыклага маршруту ад шматпавярхоўкі мікрараёна Барыкіна да аднайменнай вуліцы, з надзеяй услухоўваюся ў прагноз надвор’я. Маразы ноччу? Цудоўна! Чым больш, тым лепей. Хутчэй вымерзне гэтая гразь. А каб яшчэ і дождж… Каб змыў рэшткі снегу і дапамог лішку вады прабіцца ў адталую зямлю… А пасля – многа-многа сонца. Цёплага, каб высушыла двор… Тады нарэшце душа перастане балець за абутак, зусім нятанны цяпер – што ў куплі, што ў рамонце… Ды і знаёмыя перастануць церабіць – напішы ды напішы пра гэта… Прынамсі, да наступнага разу…

Вось хто мае рацыю, дык гэта адна з маіх суседак, якая штодзень улазіць у гумавыя боцікі, каб без перашкод «даплысці» да працы. А там, пераабуўшыся, адчуваць сябе годна. Але ісці ёй блізка. А мне – толькі б дабрацца да тратуара вуліцы Барыкіна. А затым чакаюць 10-15 хвілін прыемнага шляху па практычна сухім тратуары. Эх, любата! Не пойдзеш жа па ім у заляпаных граззю гумавых боціках… Але, як ні дзіўна, атрымліваць асалоду напоўніцу не выпадае. Бо і на зручным тратуары пешахода падпільноўвае… «душ» з бруднай вады папалам з граззю. Прычым, як мінімум, тройчы.

Той, хто не першы год шпацыруе па гэтым звыклым маршруце, ужо цудоўна ведае, дзе трэба чуйна прыслухоўвацца, ці не едзе-спяшаецца машына. Каб пасля стрымгалоў кінуцца да бліжэйшага плоту, ледзь не абдымаючыся з ім. Інакш брудны «душ» гарантаваны.

Той, хто не першы год ездзіць па вуліцы Барыкіна, ужо цудоўна ведае, дзе і якой велічыні яміна альбо «заліўное месца» чакае «жалезнага каня». Іх, гэтых вадзіцеляў, лёгка пазнаць па манеўрах. Як яны зараней скідваюць хуткасць, а па магчымасці і выязджаюць на сустрэчную паласу. Камусьці шкада падвескі, камусьці — колавых дыскаў ці чыстай машыны… А камусьці – і пешаходаў…

Вось апошнім вадзіцелям – асобная падзяка. За тое, што павольна «плывуць» па лужынах, а не ўзнімаюць «цунамі». Што не абліваюць граззю. І думаюць пра іншых, а не толькі пра сябе.

Карацей, балючае гэтае пытанне – тры «заліўныя месцы» вуліцы Барыкіна. Эмоцыі перапаўняюць, калі ўвесну падчас сыходжання снегу альбо ў любую з чатырох пораў года падчас дажджу даводзіцца, як мінімум, па чатыры разы на дзень варажыць, ці прыйдзеш на працу альбо дахаты сухой…

Вось яно – «заліўное месца» №1 – непадалёк ад колішняй кавярні «Максім». Раней тут часта здараліся парывы. Яміну каля люка не аднойчы засыпалі-латалі. Але няроўнасцяў усё роўна стае. А гэта –  дадатковая небяспека падчас праезду лужыны, якая сярод высокіх бардзюраў разліваецца на гэтым участку на ўсю шырыню вуліцы.

«Заліўное месца» №2 – перасячэнне вуліц Барыкіна і Караленкі. Здаецца, невялікая, але дастаткова глыбокая яміна. Нават калі яна не хаваецца пад лужынай, большасць машын абавязкова туды «ўскоквае з разлёту». А ўжо калі схаваецца… Спецыяльна зірнула на яе ўранку, калі ўсё вакол яшчэ было сухім пасля начнога марозу… Ой, дык яміна-то за зіму значна паглыбілася… Ведаючы гэтую асаблівасць, пры набліжэнні машыны стараюся адысціся на пару метраў з Барыкіна на вуліцу Караленкі. Так бяспечней. Бо брудныя пырскі абавязкова трапляюць на тратуар і далей.

<!--dle_leech_begin--><!--dle_leech_end-->«Заліўное месца» №3 – крыху далей перасячэння вуліцы Барыкіна і вуліцы Луначарскага ў бок цэнтра. Літаральна за пару дзён да напісання гэтага матэрыялу тут таксама замест асфальту была толькі роўная водная гладзь – ад бардзюра да бардзюра. Даволі глыбокая. Але тады не сфатаграфавала. А мэта фота №3 крыху іншая. Зірніце на глыбокія каляіны на газоне. Тут два дні запар, «вынырнуўшы» з вады, прыпаркоўвалася машына. З аднаго боку – а куды падзецца, калі трэба сюды і надоўга? А з другога… Ну тут жа не асфальтавая пляцоўка-стаянка, у рэшце рэшт, а газон, які ў сезон павінен зялёнай роўняддзю цешыць вока…

Карацей, памятаеце пра дзве хваробы-бяды, якія згадваюцца ў крылатым выразе? … і дарогі. Не буду агучваць першае слова. Проста прыгадаю ў сувязі з ім пра ветлівасць, павагу вадзіцеля да пешахода. Калі хочаце, папраўце мяне — узаемаветлівасць, узаемапавагу. Так, канешне! Але ў гэтым выпадку хочацца згадаць менавіта чалавечыя якасці вадзіцеля… А наконт другога слова… Хацелася б, каб адказныя асобы звярнулі-такі ўвагу на тры «заліўныя месцы» Барыкіна, якія, між іншым, узніклі не ўчора і не сёння. Прычым першае і трэцяе ператвараюцца ў рэкі з-за адсутнасці выхаду для вады – сцёкаў ліўневай каналізацыі ці чагосьці накшталт гэтага. Паміж двума высокімі бардзюрамі плешчуцца сапраўдныя хвалі, якія высока падлятаюць з-пад колаў аўтамабіляў, дасягаючы платоў…

Ну, а што датычыцца бруднага праходу праз двор ад шматпавярхоўкі мікрараёна Барыкіна да аднайменнай вуліцы, якім карыстаецца не адзін дзясятак чалавек… Мо, таксама пытанне вырашальнае? Падсыпаць там ці яшчэ што зрабіць жа – можна? Зразумела, што першае тлумачэнне – «грошай няма». А паколькі апошнім часам людзям настойліва раяць укладаць свае сродкі ў рамонт і добраўпарадкаванне… Словам, асабіста я згодна выдаткаваць пэўную суму. Каму, калі, куды і колькі?…

Святлана АДАМОВІЧ.

Фота аўтара