«Эрудиты», или «Воздушный шарик»

Спачатку я не звярнула на іх асаблівай увагі. Проста акінула позіркам, выбіраючы месца, дзе сесці. Трое хлопцаў 25 — 30 гадоў паважна  сядзелі, трымаючы ў руках красворды. У кожнага ў вушах — невялічкія навушнікі. Хлопцы зрэдку перагаворваліся, дапамагалі адзін аднаму “расшыфроўваць” красворды.

“Якія малайцы! — падумалася. — Эрудыты!”.

Цягнік набіраў ход, правадніца прайшлася па вагону, прапаноўваючы, каму патрэбна, білеты. Як толькі яна знікла за дзвярыма, мае спадарожнікі прыкметна ажывіліся.

— Усё! Пайшла! Давай! — адзін з іх з нецярпеннем штурхануў другога, які сядзеў побач.

— А раптам вернецца? Пачакай крыху, — адказаў той.

— Давай, даставай! — гэта ўжо трэці. — Горла перасохла ўжо!

Падумала спачатку, што хлопцы хочуць піць. Толькі пры чым тут правадніца?!

Аказваецца, я глыбока памылялася. Дакладней, памылялася ў тым, што менавіта смага адольвала хлопцаў. Той, да каго звярталіся таварышы, шпарка выцягнуў з-за пазухі(!) бутэльку з віном!

— Дайце пакет! Хутчэй! — звярнуўся да сябрукоў.

Зноў загадка — нашто пакет?

Хлопцы імгненна выцягнулі аднекуль поліэтыленавы пакет, працягнулі сябру. Той хуценька закруціў у яго бутэльку, так, што адкрытым засталося толькі рыльца.

— Во! — задаволена зарагатаў “канспіратар”. — Цяпер ніхто не здагадаецца, што мы будзем піць! Здалёк можна падумаць, што паветраныя шарыкі надзімаем.

Тут ужо зарагаталі ўсе трое. Бутэлька-“шарык” пайшла па крузе. І адразу па вагоне папоўз непрыемны пах таннага алкаголю…

Некалькі хвілін — і хлопцаў не пазнаць. Расчырванелыя, вясёлыя, яны зноў узяліся за красворды. Толькі навушнікі з вушэй падаставалі, пэўна, каб зручней было перагаворвацца.

— Кветка, чатыры літары?

— Ружа.

— Аўтамабіль на “Ф”?

— “Фольксваген”.

— Не падыходзіць!

— Тады “Форд”.

І гэтак далей. Трэба сказаць, што ўзровень красвордаў, якія разгадвалі хлопцы, быў разлічаны ў лепшым выпадку на вучняў старэйшых класаў. Аднак бачылі б вы, як ганарыліся сваёй эрудыцыяй мае спадарожнікі!

Станцый праз тры ў руках аднаго з іх зноў з’явіўся “паветраны шарык”, пасля “надзімання” якога хлопцаў пацягнула ўжо на размову.

— Мая жонка кажа, што я гультай, — смачна ікнуўшы, пачаў першы. — Як яна мяне ўжо дастала! Кажа, развядуся, калі не пераменішся. Дурная!

— Дык няхай разводзіцца! — адказаў другі. — Пабачыць, як жыць адной! Вунь як мая, ад мяне пайшла, думала другога знойдзе. Ды каму яна трэба з дзіцем?! А я спецыяльна не даю грошай ні ёй, ні малому. Хай паглядзяць, як без мяне жыць, калі я ім дрэнны… А мне аднаму дык і лепш. Маці грошай вунь дала — бутэльку купіў. А быў бы жанаты — дулю!

— Ды гэтыя бабы толькі і думаюць, каб з нас крыві папіць,  — сваё меркаванне выказаў і трэці. — Я ніколі жанаты не быў і не буду. Свабоду ні на што не прамяняю!

Размова працягвалася доўга. Аднак выказванні хлопцаў суправаджаліся такімі словамі, якія не тое што напісаць, чуць было сорамна. Побач са спадарожнікамі станавілася ўсё менш і менш людзей. Тым болей, што ў ход пайшоў трэці “паветраны шарык”…

На шчасце, наступным прыпынкам былі Ганцавічы. З палёгкаю паднялася, каб выйсці з душнага вагона на свежае паветра, далей ад п’яных “эрудытаў”, ад іх “задушэўных” размоў. Спынення цягніка чакала ўжо ў тамбуры. Аднак надоўга развітацца са спадарожнікамі не атрымалася. Хістаючыся, яны таксама рушылі да выхаду!

Выходзіць, ехалі хлопцы ў Ганцавічы. Магчыма, калі б яны засталіся ў цягніку, я б хутка пра іх забыла і не расказала б вам, шаноўныя чытачы, гэтую гісторыю. А так вырашыла: людзі павінны ведаць пра сваіх “герояў”. А можа, яны і самі пазнаюць сябе ў гэтых радках. Газеты ж чытаюць, красворды разгадваюць!

Хочацца сказаць сваім спадарожнікам, а таксама іншым аматарам выпіць наступнае: бярыцеся, хлопцы, за розум! Не тапіце жыццё ў бутэльцы! Успомніце пра сваіх дзяцей, якія чакаюць дадому цвярозага тату. Адумайцеся!

Яніна ТКАЧУК.