Жить в согласии и любви

Менавіта такой і здаецца мне сям’я Таццяны Іванаўны і Уладзіміра Рыгоравіча Шахрай. Яны гадуюць траіх дачушак. Дзяўчынкі — самае галоўнае ў жыцці як жонкі, так і мужа. Таццяна Іванаўна так і кажа:

— Ні на якія каштоўнасці не прамяняла б сваю сям’ю. Гэта галоўнае, што ёсць у жыцці.

Таццяна працуе намеснікам загадчыцы дзіцячага ясляў-сада № 1 у горадзе. Прыйшла сюды адразу пасля заканчэння педагагічнага інстытута. Было гэта ў 1995 годзе. Працавала і ў ясельнай групе, і ў старэйшай таксама. З дзеткамі агульную мову знаходзіла лёгка, таму працаваць падабалася. — Як усім дзяўчатам, мне хацелася мець сям’ю, дзіця, — успамінае Таццяна. — Але ніколі ў той час не падумала б, што ў мяне іх будзе трое!

Будучага мужа першы раз убачыла… у сваім жа дзіцячым садзе! Ён прыйшоў тады забіраць пляменніцу, — успамінае суразмоўца. — І з тае пары пачаў часта заходзіць вечарам па дачку брата. Як высветлілася потым, да мяне ўсё прыглядаўся…

Сустракаліся яны нядоўга. Літаральна праз паўгода згулялі вяселле.

— Што самае цікавае, з кожным годам я ўсё болей пераконваюся ў тым, што мой муж — менавіта той чалавек, якога чакала, — кажа Таццяна. — З гадамі мы сталі сапраўднымі сябрамі, што ў сумесным жыцці, лічу, вельмі важна.

Уладзімір Рыгоравіч працуе вядучым інжынерам па маркетынгу Ганцавіцкага лясгаса. Ён таксама вельмі даражыць сваімі “чатырма дзяўчынкамі”.

А дочкі ў Таццяны і Ула-дзіміра — сапраўдныя падарункі лёсу. Усе, як адна.

Старэйшая, чатырнаццацігадовая Ліза — юная артыстка. З самага маленства яна здзіўляла родных сваімі талентамі. Дзяўчынка і спявае, і танцуе.

— Мы вельмі ўдзячныя кіраўніку па вакалу Святлане Францаўне Муха, — кажа Таццяна Іванаўна. — У свой час менавіта яна заўважыла талент Лізы, паклікала да сябе ў гурток.  Дзякуючы Святлане Францаўне, наша дачка ўжо ўдзельнічала ў шматлікіх канцэртах, конкурсах, мае ўзнагароды.

Яшчэ, як расказала Таццяна, Ліза вельмі адказная і паслухмяная дзяўчынка. Ніколі спаць не ляжа, пакуль не вывучыць усе ўрокі! А яна да таго ж і музычную школу ў гэтым годзе заканчвае. Адным словам, Ліза — вялікая актывістка.

Сярэдняй Палінцы зараз адзінаццаць гадоў. Дзяўчынка таксама вельмі творчая, але ў іншым накірунку. Ёй падабаецца ручная работа.

— Спачатку Палінка займалася маляваннем, потым шыла мяккія цацкі, — расказвае маці. — Апошнім часам захапілася вышываннем, бісерапляценнем. Такія цудоўныя рэчы робіць, вачэй не адвесці!

Дарэчы, абедзве старэйшыя дзяўчынкі — матуліны памочніцы. Посуд вымыць ці кватэру прыбраць — для іх не праблема.

Малодшая Сонька — усеагульная любіміца. Яе любяць і песцяць як бацькі, так і сястрычкі. Малая гэта адчувае, ведае і таму расце вельмі жыццярадасным і актыўным дзіцем.

— Калі нарадзілася Сонька, мы з мужам нібыта памаладзелі, — смяецца Таццяна. — Старэйшыя дачушкі былі ж ужо вялікія. А тут — такое шчасце! Зараз я вельмі рада, што ў нас менавіта трое дзяцей!

Дарэчы, сваю сям’ю нейкай там незвычайнай Таццяна не лічыць.

— Зараз, канешне, лічыцца, што сям’я з трыма дзецьмі — ужо шматдзетная, — кажа яна. — А мне здаецца, простая, звычайная сям’я. Бывае, праўда, чую, як некаторыя людзі кажуць, што нават двое дзяцей — гэта шмат. А трое — дык быццам зусім геройства. Маё меркаванне іншае. Чым больш дзяцей, тым лепш! Канешне ж, дзеці патрабуюць шмат сіл і часу. Затое як прыемна, калі яны абдымаюць цябе, расказваюць пра свае справы, калі яны проста побач!

Пытаюся, як у сям’і Шахрай выхоўваюць дзяцей.

— Усёдазволенасці ў нас няма, але і жорсткасці таксама, — расказвае Таццяна. — Вучым дзяцей клапаціцца адна аб другой. Увогуле, лічу, што дзяцей патрэбна выхоўваць уласным прыкладам. Вось гэта і ёсць самае галоўнае — пастаянна памятаць аб тым, што кожны твой учынак, кожнае слова бачаць і чуюць дзеці. Мы, бацькі, павінны жыць так, як хочам, каб у будучым жылі нашы дзеці.

З асаблівай цеплынёй Таццяна расказвае пра сваіх бацькоў — Ніну Іванаўну і Івана Кузьміча Амяляшчыкаў.

— Гэта мудрыя людзі, цудоўныя бацькі, мае настаўнікі па жыцці, — кажа яна. — Мама з татам дапамагаюць нам гадаваць дачушак, за што ім вялікі дзякуй. Дзяўчынкі вельмі любяць бабулю з дзядулем. І іншых бубулю з дзядулем, бацькоў мужа, таксама…

Любімыя святы ў сям’і Шахрай — дні нараджэння. Кожны з іх абавязкова адзначаецца. Таццяна гатуе пачастункі, прыходзяць госці…

— Уся наша сям’я — вялікія ахвотнікі да салодкага, — расказвае Таццяна. — Таму мы з дзяўчынкамі часта што-небудзь выпякаем. Ну, а на святы — дык абавязкова. Каронная страва, якую пераняла ад сваёй мамы, — торт “Напалеон”.

Адпачывае сям’я актыўна. Зімой усе становяцца на лыжы. Дзядуля Амяляшчык, дарэчы, таксама ў гэтым удзельнічае! А летам дзяўчынкі любяць пакатацца на веласіпедах, вечарамі гуляюць з татам у шашкі ды даміно.

…Маленькая Сонька бяжыць да таты, ён падхоплівае яе на рукі. Палінка з Лізай весела перагаворваюцца, абмяркоўваюць нейкія школьныя падзеі. Таццяна Іванаўна з задавальненнем расказвае мне пра сваю сям’ю. Вось гэта і ёсць шчасце — расказваць пра сям’ю з задавальненнем!

Яніна ТКАЧУК.