У Ізбійскім бары адслужылі малебен

Шчырыя словы малітвы, што гучалі пад шатамі задумлівага бору, ляцелі да самых нябёсаў. Здавалася, што нават заціх шолах у лесе і ўсё наваколле ўслухоўваючыся, далучылася да ўрачыстай дзеі. 28 жніўня дзясяткі праваслаўных вернікаў сабраліся ў Ізбійскім бары, на святочнае набажэнства, якое адслужыў Благачынны цэркваў Ганцавіцкай акругі настаяцель Свята-Ціханаўскага храма горада Ганцавічы, протаіерэй Пётр Піліпчук, а таксама святары з іншых цэркваў Ганцаўшчыны.

На пачатку службы айцец Пётр прачытаў пропаведзь, расказаўшы пра святасць Ізбійскага бору, і пра тое, што каля счарнелых ад часу крыжоў неадразова здараліся выпадкі, калі людзі вылечваліся. Таму не дзіўна, што ў Ізбійскі бор многія веруючыя ў пошуках збаўлення ад бед, хвароб і нястач ідуць і едуць не толькі з населеных пунктаў Ганцаўшчыны, але і з іншых рэгіёнаў. Гэтае месца асаблівае, намоленае не за адно стагоддзе, сапраўды ахінае божай ласкай, дае душы супакаенне і палёгку.

Калісьці тут стаяла царква, якая ў час Вялікай Айчыннай вайны была знішчана. Ад былога храма толькі камяні засталіся, што служылі падмуркам, ды крыжы, да якіх людзі штодзень нясуць ручнікі, кветкі і свае малітвы. Айцец Пётр адзначыў, што царква ў лесе была пабудавана і названа ў гонар Прачыстай Багародзіцы не выпадкова. Паводле падання, менавіта ў Ізбійскім бары была знойдзена ікона з выявай Божай Маці, якая нібыта і сама сыходзіла сюды. Спачатку на тым месцы, дзе знайшлі ікону, веруючыя ўзвялі каплічку, а потым у 1864 годзе — храм. Ля царквы бруілі крынічкі, якія валодалі гаючай сілай. Старажылы гавораць, што, калі знішчылі царкву, то і крыніцы зніклі, сышлі ў недры зямлі. Непадалёк ад таго месца, дзе ўзвышалася царква, і цяпер стаіць, працягваючы да неба свае каржакаватыя рукі-галіны, сасна. Дрэву, на камлі якога пакінуў свае меткі несупынны час, каля трохсот гадоў. Жыхары вёскі Будча прыгадваюць, што каля гэтага дрэва фашысты расстрэльвалі людзей. Паломнікі, якія прыходзяць памаліцца ў Ізбійскі бор, абвязваюць сасну каляровымі стужкамі, кладуць да дрэва кветкі.

Сапраўды, Ізбійскі бор незвычайны, авеяны таямнічасцю і ўрачыстай велічнасцю. Трапіўшы сюды, быццам бы дакранаешся да вечнасці, адкінуўшы штодзённыя клопаты і турботы, задумваешся аб духоўным. У шчырай размове з Богам час спыняецца, адыходзіць усё непатрэбнае і на душы, якая наталілася цудатворным подыхам Ізбійскага бору, становіцца хораша і лёгка. “Я сюды заўжды прыходжу, каб памаліцца ля старых крыжоў, каб прыпасці да гэтай святой зямлі, — прызнаецца жыхарка вёскі Будча Надзея Дайлід. — І калі ў атэістычныя савецкія часы царкву ў нашай вёсцы закрылі, людзі ішлі ў бор, захоўвалі гэтае месца ў пашане і святасці, абвязвалі крыжы вышыванымі ручнікамі, упрыгожвалі кветкамі. І сцежачка сюды ніколі не зарастала”.

Ва ўсе часы сюды будуць спяшацца веручыя. Тым больш, што ў бліжэйшы час айцец Пётр Піліпчук плануе распачаць на месцы знішчанай царквы будаўніцтва капліцы ў гонар Прачыстай Маці Божай. Яна будзе ўзведзена з цэглы. Зараз усе неабходныя дакументы праходзяць экспертызу, збіраюцца ахвяраванні на будаўніцтва.

Кацярына ЯЦУШКЕВІЧ.

НА ЗДЫМКУ: перад пачаткам богаўгоднай справы — узвядзення культавага будынка — айцец Пётр у Ізбійскім бары адслужыў малебен.

Фота аўтара.