Да згоды ў кожным доме

Існуюць розныя віды насілля: псіхалагічнае, эканамічнае, фізічнае і сэксуальнае. У сілу розных прычын, часцей за ўсё заканадаўчаму разбору падвяргаюцца асобы, якiя ажыццяўляюць фізічнае насілле. Насілле ў сям’і нярэдка суправаджаецца пабоямі, катаваннямі. Асабліва цяжка абараніць свае правы пацярпелым, якім прычынена лёгкая шкода здароўю. Максімальнае пакаранне за такое злачынства далёка не заўсёды сувымяральна з фізічнай і эмацыянальнай шкодай, нанесенай жанчыне.

Наш раён, як і любы іншы ў рэспубліцы, не абыходзіцца без выпадкаў, калі жанчына становіцца ахвярай насілля. Гэта даказвае ў першую чаргу статыстыка, прадстаўленая старшынёй суда Ганцавіцкага раёна Іванам Мяшкевічам. У 2013 годзе ў раённы суд паступіла 31 справа, звязаная з сямейным насіллем над жанчынамі. І, на жаль, гэтая лічба не змяншаецца: за мінулы перыяд 2014 года было зарэгістравана ўжо 29 выпадкаў.

Несумненна, усе гэтыя справы зусім розныя. Ёсць сярод іх і справа мужа і жонкі, якія моцна п’юць і былі пазбаўлены ўжо бацькоўскіх правоў за п’янства, аднак не спыніліся на “дасягнутым”, і справа, дзе муж б’е жонку проста з-за таго, што яму няма куды падзець п’яную агрэсію, і справа, у якой сын-пенсіянер б’е амаль 90-гадовую маці, і многія іншыя. Аднак, як адзначае Іван Іванавіч, усе гэтыя выпадкі аб’ядноўвае адно: як правіла, жанчыны потым лічаць, што яны пагарачыліся, баяцца перасудаў суседзяў ці шкадуюць родных ім мужчын, і просяць спыніць справу, вярнуць заяву ці проста дараваць. Яны прыводзяць перад супрацоўнікамі міліцыі самыя розныя аргументы, спрабуючы спыніць узбуджэнне справы. Многія пры гэтым нават адмаўляюцца праходзіць судова-медыцынскую экспертызу, спадзеючыся, што гэта дапаможа іх мужам, сынам і братам.

На жаль, пры гэтым жанчыны не задумваюцца аб тым, які прыклад бачаць іх дзеці. Бо лінія паводзін з сям’ёй выбудоўваецца ў дзяцінстве, і дзеці, якія бачаць перад вачыма бацьку, які б’е маці, пачынаюць лічыць, што гэта норма. Хлопчыкі могуць у дарослым жыцці пачаць біць жонку, а дзяўчынкі, як правіла, звязваюць сваё жыццё з жорсткім чалавекам, які нагадвае ім бацьку.

“Вельмі шкада, што пакуль падобныя справы можна распачаць толькі пры наяўнасці ў супрацоўнікаў праваахоўных органаў заявы ад пацярпелага боку, — адзначае Іван Іванавіч. — Занадта часта жанчына перадумвае. А былі выпадкі, калі мужчыны збівалі не толькі сваю жонку, але і ўласных бацькоў. Але ўсё роўна жанчыны знаходзяць ім апраўданне, прычым, самае распаўсюджанае — “ён п’яны быў” — на самай справе з’яўляецца абцяжарваючай акалічнасцю. І, дарэчы, практычна ўсе выпадкі насілля ў сям’і ў нашым раёне здзяйсняюцца менавіта ў стане алкагольнага ап’янення. Неяк раней было некалькі выпадкаў збівання жонак мужамі з-за рэўнасці, але ў апошні час такіх няма”.

У святле ўсяго вышэйпералічанага і ў рамках акцыі “16 дзён без насілля” хочацца сказаць жанчынам: пара перастаць быць ахвярамі. Хопіць дараваць, закрываць вочы на паводзіны блізкага вам чалавека і баяцца таго, што падумаюць людзі. Сямейнае насілле — кашмар сучаснага цывілізаванага грамадства, у якім яго не павінна быць па азначэнні. Хопіць патураць нізінным чалавечым інстынктам, якія штурхаюць мужчын даказваць сваё вяршэнства з дапамогай сілы. Пара змагацца з гэтым!

Падрыхтавала Аляксандра ГУРМАН.