Калі сумленне не таварыш

У сучасным свеце сапраўдная дружба — рэдкая з’ява. Часцей, людзі выбіраюць прыяцельскія зносіны, якія, на жаль, у сваёй большасці не вытрымліваць выпрабаванняў часам, цяжкасцямі і… грашыма. Як кажуць, прыяцельства прыяцельствам, а тытунёк паасобку. Так атрымалася і на гэты раз.

Калі Антон Дуброўны, жыхар горада Ганцавічы, у 2012 годзе вырашыў прадаць свой аўтамабіль, старэнькі “Мэрсэдэс-126”, пакупнік “падвярнуўся” адразу. Яго добры знаёмы Антон Руднікевіч з задавальненнем апрабаваў машыну і сказаў: “Бяру!”. Але вось незадача — грошай у Руднікевіча не было. Ён тады паабяцаў Дуброўнаму, што тыя паўтары тысячы долараў за “мэрс” аддасць пазней. Грошы потым, а машына зараз — на гэтым і сышліся.

Прайшоў час. Доўг знаёмы не аддаваў і, мусіць, не збіраўся нават. Дуброўны захваляваўся і вырашыў наведаць Руднікевіча дома знянацку. Але размовы не атрымалася. Хлопцы пасварыліся, на эмоцыях нагаварылі адзін аднаму шмат, але потым прыйшлі да кансэнсусу: Руднікевіч у залік свайго доўгу аддасць Дуброўнаму аўтамабіль, які належыць яго бацьку — “Мэрсэдэс-124”. Але і з гэтым выйшла затрымка, бо на момант пераафармлення дакументаў, бацька даўжніка знаходзіўся на заробках у Расіі, а без яго прысутнасці продаж ажыццявіцца не мог. І зноў крэдытор вымушаны быў застацца ні з чым.

31 жніўня гэтага года Дуброўны, знаходзячыся ў стане алкагольнага ап’янення, на “гарачую галаву” пайшоў да Руднікевіча, каб канчаткова разабрацца з доўгам. Настрой у яго быў рашучы. Выпадкова ён узяў з сабою драўляную бейсбольную біту. Навошта? Усё проста: Дуброўны, як сам тлумачыў на судзе, хацеў занесці яе і пакласці ў гаражы (ну, перашкаджала яна дома!), але, падыходзячы да яго, успомніў, што зусім забыў пра ключы ад гаражных дзвярэй. Выбару не было, прыйшлося браць біту з сабою да Руднікевіча. Менавіта гэтым спартыўным снарадам Дуброўны потым і пабіў усе шыбы ў доме і на верандзе даўжніка, паламаў спадарожнікавую антэну. Зрабіў ён гэта ад злосці, што нікога не аказалася дома. А яшчэ, напэўна, яму дапамог “сябар”, галоўны віноўнік хуліганства — алкаголь. Хутчэй за ўсё, менавіта па гэтых прычынах Антон не спыніўся на зробленым: не думаючы аб наступствах, хлопец шугануў у чужую хату ў вёсцы Ганцавічы, адкуль вынес сістэмны блок, камп’ютарны манітор, клавіятуру, прас і стацыянарны тэлефонны апарат (агульная сума матэрыяльнай шкоды склала 7900000 рублёў). Забраўшы ўкрадзенае, Дуброўны разгубіўся: што рабіць з “дабром”? Не прыдумаўшы нічога лепшага, ён накіраваўся да знаёмай, грамадзянкі Ш. Як расказала сама дзяўчына, Антон знаходзіўся ў п’яным стане, папрасіўся пераначаваць у яе, паставіў пакеты з нейкімі рэчамі (Ш. не ведала, што ў іх знаходзіцца) і адразу лёг спаць. Раніцай дзяўчына адправілася па сваіх справах, пакінула Дуброўнаму запасныя ключы ад кватэры. Злодзей прачнуўся і ўбачыў, што знаёмай дома няма, забраў накрадзенае і пайшоў дахаты. Пасля гэтага ён некалькі дзён не мог знайсці спакою: грызла сумленне, а таксама страх перад зробленым. Не маючы сілы больш цярпець, Дуброўны вырашыў пайсці ў міліцыю і расказаць аб сваім злачынстве. Што ён і зрабіў.

Пасля правядзення судовага працэсу, па сукупнасці ўсіх фактаў, суд пастанавіў: накрадзеныя рэчы вярнуць уладальнікам, а Антона Дуброўнага вызваліць ад крымінальнай адказнасці з прыцягненнем яго да адміністрацыйнай адказнасці ў выглядзе штрафу ў памеры 7 базавых велічынь (1050000 рублёў): усё-такі сам прызнаўся. Спадзяёмся, што ён усвядоміў: усе праблемы можна вырашыць, не парушаючы закон.

Ксенія Луцко