Няхай явай стануць мары маладых медыкаў

Толькі той, хто валодае сілай духу, здольнай вылечваць хваробы, можа быць названы ўрачом. Але ўпэўненасць у сваіх сілах прыходзіць з гадамі, вопытам і практыкай.

Сёлета Ганцавіцкая цэнтральная раённая бальніца прыняла ў свае рады сямнаццаць маладых спецыялістаў. Знаёмімся з Вольгай Чарнецкай. Яна сустрэла нас у кабінеце ўрача-тэрапеўта, на рабочым месцы, у чаканні прыёму пацыентаў.  Вольга па-гаспадарску пасадзіла нас насупраць і звонкім голасам пачала расказваць пра сябе.

Нарадзілася дзяўчына ў Лунінцы. Яшчэ з маленства вырашыла, што будзе ўрачом. І гэта не выпадкова, бо амаль усе родныя дзяўчыны — медыкі, і з дзяцінства перад яе вачыма быў цудоўны прыклад гэтай высакароднай і адказнай прафесіі: тата — ваенны фельчар, зараз на пенсіі, у свой час працаваў на Далёкім Усходзе, цётка — урач-гінеколаг, а яе дзеці працуюць у Мінску, таксама ўрачамі.

І сваю мару Вольга ажыццявіла. Пасля заканчэння школы паступіла ў Гомельскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт на спецыяльнасць “Лячэбная справа”. У Гомелі ж дзяўчына пазнаёмілася з мужчынам сваёй мары і выйшла за яго замуж.  Пасля ўніверсітэта быў год інтарнатуры ў Пінску. А з першага жніўня 2014 года Вольга прыступіла да абавязкаў урача-тэрапеўта ў Ганцавіцкай ЦРБ.

“Што мяне ўразіла, — дзеліцца Вольга, — нашай сям’і адразу выдзелілі двухпакаёвую кватэру ў Ганцавічах. Муж — музыкант, і зараз працуе ў дзіцячай школе мастацтваў. А яшчэ абяцалі дапамагаць з аплатай за жыллё. За гэта вялікі дзякуй кіраўніцтву райбальніцы. Яно вельмі адказна аднеслася да прыезду ўсіх маладых спецыялістаў”.

Калектыў прыняў Вольгу, як кажуць, з распасцёртымі рукамі. Кожны з калег прапаноўваў сваю дапамогу: хто справай, хто парадай, а хто проста добрым словам. Як прызнаецца сама малады тэрапеўт, гэта вельмі дапамагло ў першыя дні, бо працоўная нагрузка немалая, а большасць пацыентаў з насцярожанасцю аднесліся да новага ўрача.

Зараз усё стала на свае месцы. На пытанне, ці плануе яна застацца ў Ганцавічах назаўсёды, дзяўчына ўсміхнулася: “А хіба ёсць прычыны адказаць “не”? Мяне ўсё задавальняе на сённяшні дзень. Галоўная мара для мяне — стаць сапраўдным прафесіяналам сваёй справы, заслужыць павагу і давер пацыентаў. Ну, і, канечне, набыць асабістае жыллё. Для нас, як для маладой сям’і, гэтае пытанне таксама вельмі актуальнае”.

Спадзяёмся, што мары Вольгі ажыццявяцца, а таксама стануць стымулам рухацца далей і ўдасканальвацца ў прафесійным плане.

Другая гераіня нашага аповяду родам з вёскі Люсіна. Працуе ў Вялікіх Круговічах. Але яе імя на слыху і ў калег з цэнтральнай раённай

бальніцы, і ў жыхароў Ганцаўшчыны. Гэта таму, што Святлана Макарэвіч — выдатны спецыяліст, урач па прызванні. Нягледзячы на малы вопыт работы, яна ўжо зарэкамендавала сябе як сапраўдны прафесіянал — менавіта так характарызуе яе намеснік галоўнага ўрача УАЗ “Ганцавіцкая ЦРБ” Віктар Анікевіч.

У дзяцінстве Святлана марыла стаць стаматолагам. Бацькі, па прафесіі педагог і ветэрынар, падтрымалі імкненні дачкі. І ў 2007 годзе Святлана паступіла ў Гродзенскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт, праўда, не на стаматолага, а на ўрача агульнай практыкі. Гэты выбар яна зрабіла свядома: у старэйшых класах дзяўчына зразумела, што яе прызванне — дапамагаць хворым, даваць ім шанц на жыццё.

Пасля заканчэння ўніверсітэта Света па размеркаванні трапіла ў Ганцавіцкую ЦРБ праходзіць інтарнатуру. Галоўны ўрач Вадзім Сашко адразу забяспечыў маладога спецыяліста жыллём, што значна аблегчыла жыццё дзяўчыне. А ў дадатак да гэтага, 50 працэнтаў аплаты за арандуемую кватэру бальніца ўзяла на сябе.

З верасня 2014 года маладога тэрапеўта накіравалі ў Вялікія Круговічы, дзе яна працуе і па сённяшні дзень. На пытанні: “Як вам працуецца? Ці сустрэлі вы цяжкасці пры рабоце?”, Святлана адказала: “Само памяшканне амбулаторыі знаходзіцца ў аварыйным стане, а таму яго пераносяць у будынак дзіцячага садка. А наконт цяжкасцей… Дробныя непрыемнасці я стараюся не заўважаць. Галоўнае для мяне зараз — стаць сапраўдным урачом. Я добра ўсвядоміла, што ў маёй прафесіі памылкі недапушчальныя. Урач адказны за жыццё і здароўе людзей, а гэта самае дарагое, што ў нас ёсць”.

Дэвіз працы маладога ўрача — непарушны закон медыкаў: “Не нашкодзь”. Святлана марыць працаваць кардыёлагам. Прычым, працаваць менавіта ў Ганцавіцкай ЦРБ. Дзяўчына прызналася, што менавіта гэтая работа і месца вельмі яе вабіць, найбольш па душы.

Няхай, дзяўчаты, вашы мары стануць рэальным заўтрашнім днём.

Ксенія ЛУЦКО.