Гаючы водар гонкіх соснаў

Ці думала ў дзяцінстве Тамара, што так яно будзе? Збірала разам з сяброўкамі грыбы-ягады, з асалодай слухала спевы птушак. Тады нават у сваіх дзявочых снах яна не ўяўляла, што лясная сцяжынка стане жыццёвай…

А гонкія сосны ды волаты-дубы побач, варта выйсці за аколіцу. Нічога цікавага. Краявід звыклы, як промні сонца ці ранішні туман.

У вёсцы Малыя Круговічы, дзе выгадавалася Тамара, не было леснікоў. Людзі сеялі жыта, саджалі бульбу, касілі сена, пасвілі жывёлу. Карацей, займаліся звычайнымі сялянскімі справамі. Ніхто нават не марыў звязаць з лесам свой лёс.

Толькі дырэктар мясцовай школы Мікалай Лойка думаў інакш. У той час Тамара заканчвала васьмігодку, вучылася амаль на адны пяцёркі. Вось і параіў вопытны педагог ёй і яшчэ траім выпускнікам паступаць у Полацкі лясны тэхнікум…

З цягам часу маленькія дрэўцы становяцца вялікімі, пачынаюць прыносіць плады. Так і людзі. Хіба думала-гадала Тамара, што ў тэхнікуме сустрэне свайго суджанага. Іван вучыўся з ёю ў адной групе, быў родам з вёскі Рубель, што на Століншчыне. Пазнаёміліся, спадабаліся адзін аднаму, пачалі прызначаць спатканні.

Калі выпадае шчаслівы студэнцкі білет, дык шанцуе ва ўсім. Па размеркаванні закаханых накіравалі у адзін і той жа лясгас — Жыткавіцкі.

— Тут я адпрацавала тры з паловай гады, — успамінае Тамара. — Спачатку майстрам лесу, затым бухгалтарам. Івана ж амаль адразу прызвалі на службу ў марфлот. Праз тры гады мы пажаніліся.

З той пары прайшло 27 квітнеючых вёснаў. Зараз Тамара Пашкевіч узначальвае Люсінскае доследна-вытворчае лясніцтва. Муж Іван працуе разам з ёю, майстрам. Па адной лясной сцяжынцы з бацькамі пайшоў сын Аляксандр. Ён з’яўляецца студэнтам-завочнікам, у наступным годзе атрымае дыплом Беларускага дзяржаўнага тэхналагічнага ўніверсітэта. Такую ж вышэйшую  навучальную ўстанову, толькі ў Бранску, закончыла ў свой час і Тамара. Сын жа па-сапраўднаму яе памочнік, бо працуе памочнікам… ляснічага. А вось дачка Дар’я абрала прафесію педагога, вучыцца на гістарычным факультэце Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.

Акрамя мужа і сына, у Тамары Пашкевіч ёсць многа іншых надзейных памочнікаў. Сярод іх майстар Уладзімір Шамрыла, бухгалтар Святлана Шэмет, леснікі Анатоль Цялушка, Уладзімір Занька, Сяргей Літвіновіч і Уладзімір Валодзька.

Простае шчасце людское. У Тамары Пашкевіч знайшлася яшчэ адна прыемная справа. Патрабуе асаблівай увагі міні-дэндрапарк лясніцтва, які зусім малады. Тут “прапісаны” рэдкія, унікальныя віды раслін: самшыт вечназялёны, айва японская, ліпа дробналісцевая, ядловец казацкі…

…Кожную раніцу лес сустракае  Тамару Пашкевіч гаючым водарам гонкіх соснаў. І гэта — на ўсё жыццё.

Міхась АРЭШКА.

НА ЗДЫМКУ: ляснічы Люсінскага доследна-вытворчга лясніцтва Тамара Пашкевіч.

Фота аўтара.