“Карціны, напісаныя сэрцам”

Так называецца выстава жывапісу мастака з  Івацэвіцкага раёна Анатолія Глушко, якая адкрылася ў нашым краязнаўчым музеі. Анатолій — інвалід першай групы прыкаваны да ложка. Ствараючы непаўторныя карціны, даказвае, што чалавек можа адолець любыя выпрабаванні лёсу. І выйсці пераможцам…

Анатолій Глушко нарадзіўся ў в. Магілёўцы Івацэвіцкага раёна. Бяда здарылася, калі юнаку было 17 гадоў: ён няўдала скочыў з берага ў ваду Шчары. У выніку — кампрэсійны пералом пазваночніка і поўная нерухомасць.

Анатолій не толькі выжыў,  але і знайшоў у сабе сілы, каб ствараць цудоўныя карціны і з дапамогай іх несці людзям прыгажосць, дастаўляць ім радасць. Рукі гэтага чалавека амаль не рухаюцца. Ён піша жывапісныя карціны, трымаючы пэндзаль… зубамі. Ён нават прыстасаваўся і распрацаваў сваю тэхніку для пісьма. Спачатку Анатолій піша частку сваёй будучай работы, а калі перастае даставаць пэндзлем да палатна, яму пераварочваюць яго, і ён завяршае карціну “уверх нагамі”…

Дзякуючы сіле волі, духу, карпатлівасці, цярпенню, Анатолій стварыў карціны, якія неаднаразова выстаўляліся на розных выставах у Брэсце, Бярозе, Івацэвічах, у парламенце ў Мінску. Анатолій Глушко — член Сусветнай асацыяцыі мастакоў-інвалідаў, якія ствараюць свае творы мастацтва, трымаючы пэндзаль у назе ці ў зубах.

 Анатолій, калі размова заходзіць пра яго карціны, сціпла і шчыра прызнаецца, што ніяк не ацэньвае іх. “Проста гэта стала маім жыццём, — кажа ён. — Вось як вы жывяце: працуеце, маеце сям’ю, гадуеце дзяцей, пішаце, гуляеце — так і я. Толькі ў вас у жыцці многа ўсяго, у мяне — толькі карціны. Мабыць, каб што-небудзь набыць, трэба нешта страціць. Я ведаю сёння цану самога жыцця. І рады, што магу жыць, што будзе яшчэ дзень і я намалюю нешта новае”. 

Анатолій Глушко — чалавек, дастойны асаблівай павагі і пакланення, ён сапраўдны герой, а яго подзвігі — гэта створаныя ім карціны. Карціны, напісаныя сэрцам. Карціны, якія дапамагаюць дакрануцца да прыгожага, нясуць у сабе аптымізм і святло, прымушаюць гледача задумацца над сэнсам жыцця і аб сваім месцы ў ім.

Ведаючы пра лёс гэтага чалавека, хочацца сказаць усім здаровым і дужым, якім усё як бы надакучыла, тым, каму здаецца, што ім цяжка і дрэнна жыць: азірніцеся вакол, успомніце, што ёсць у свеце людзі, якім намнога цяжэй, чым вам, для якіх кожны пражыты дзень — ужо сапраўдны подзвіг. Але яны, нягледзячы на боль, немач, а часам людское непаразуменне і раўнадушша, ствараюць шэдэўры і імкнуцца да таго, каб навакольны свет і людзі ў ім былі дабрэйшымі, лепшымі, прыгажэйшымі. І перш за ўсё — душою…

Завітайце ў краязнаўчы музей на выставу карцін Анатолія Глушко, і вы адчуеце сапраўдную цану жыцця.

Наталля КУЛЕШ,

захавальнік фондаў раённага краязнаўчага музея.