Гаспадыня лялек

Лялька — лепшая сяброўка кожнай дзяўчынкі. Менавіта дзякуючы ёй будучыя жанчыны вучацца шыць, гатаваць ежу і клапаціцца аб сваіх членах сям’і. Час ляціць хутка, і ўчарашнія дзяўчынкі  забываюцца  пра свае любімыя цацкі. І толькі зусім для нямногіх любімая з маленства лялька становіцца жыццёвым прызваннем.

“Мая любімая лялька” — пад такой назвай у раённым цэнтры дзіцячай і юнацкай творчасці працуе гурток, а яго кіраўніком з’яўляецца Таццяна Мітрафанаўна Канановіч (НА ЗДЫМКУ). “З дзяцінства я  вельмі любіла шыць, — кажа жанчына. — Мне вельмі падабалася  рабіць прыгожымі свае лялькі. Для іх я шыла  не толькі  сукенкі, спаднічкі, фартушкі. Я прыдумвала цэлыя вобразы і цікавыя гісторыі пра іх. Мне цяжка паверыць у таямнічую сілу лёсу, але ж толькі па яго волі  лялька стала не толькі  спадарожніцай майго жыцця, але і  прафесійным прызваннем”.

Недзе ў класе сёмым Таццяна атрымала  цудоўны падарунак на дзень нараджэння. Матуля купіла дзяўчынцы  ручную  швейную машынку. Маці бачыла здольнасці дачушкі да шыцця, мадэліравання адзення і таму лічыла, што лепшага падарунка і прыдумаць нельга. Таццяна шмат часу праводзіла за шыццём. Сыравіну для сваіх вырабаў знаходзіла без асаблівых цяжкасцей. Гэта было старое адзенне, кускі тканіны,  у ход ішлі нават  прыгожыя  шторы  ў вялікія чырвоныя кветкі.

Пасля заканчэння  дзесяці  класаў  пятай   сярэдняй школы горада Акцюбінска (Рэспубліка Казахстан) пытанне аб выбары прафесіі ў Таццяны не ўзнікала. З вялікай сумкай у руках дзяўчына ехала ў  Беларусь, на  радзіму сваіх бацькоў. Без асаблівых цяжкасцей яна паступіла   ў Мінскі тэхналагічны тэхнікум. Незабыўнымі і шчодрымі на падзеі  былі гады вучобы: цікавыя сустрэчы, знаёмствы, першае сапраўднае каханне… 

Па размеркаванні  Таццяна прыехала працаваць у Ганцавічы, ціхі, палескі гарадок.  Яе першым працоўным месцам быў раённы  камбінат бытавога абслугоўвання. Малады тэхнолаг швейных вырабаў з галавой  акунулася ў работу. Але ж кожны раз, калі праходзіла  каля Дома піянераў (сённяшні  раённы цэнтр дзіцячай і юнацкай творчасці), зачароўвалася, гледзячы  на вясёлыя твары дзяцей, якія  з радаснымі, шчаслівымі ўсмешкамі ішлі на заняткі ў цёплы, утульны дом. У яе сэрцы, нібыта ружа, расцвітала мара там працаваць.  І мара збылася. 

Па волі лёсу Таццяна  стала кіраўніком гуртка “Машынапіс” пры Доме піянераў.  Уменне, навыкі і  сваю любоў жанчына ўкладвала ў работу. І таму сярод “бяздушных” пішучых машын  заўсёды  надзвычай моцна адчувалася атмасфера  дабрыні і цеплыні. Але ж, як кажуць, нішто не вечнае. З’яўленне камп’ютараў зрабіла  вырашальны ўплыў на існаванне гуртка. І тады  пытанне “Чым займацца далей?” адразу ж вырашылася — шыццём. І не проста шыццём, а  работай  па стварэнні прыгожай і самай моднай лялькі ў свеце!

Каля  дзясятка гадоў маленькія дзяўчынкі “гуляюць” са сваёй кіраўніцай Таццянай Мітрафанаўнай Канановіч у  лялькі.  Спаднічкі, сарочкі, сукенкі, галаўныя ўборы атрымліваюцца на заглядзенне! Шыццё заўсёды спалучаецца  цікавымі гутаркамі: пра  прыгажосць і моду, пра паводзіны ў гасцях і сярод старэйшых  людзей. Кіраўніца вучыць быць ветлівымі, уважлівымі, шчырымі… Любіць і шанаваць  бацькоў, прыроду, жыццё.

Праходзіць час, і дзяўчынкі, яшчэ ўчора захопленыя і ўлюбёныя ў лялькі,  працягваюць сваю работу далей, але ўжо пад  святлом іншай пуцяводнай зоркі — Людмілы Андрэеўны Анісімавай.  Жанчына вучыць дзяўчат шыць цэлыя калекцыі касцюмаў, усе яны  непаўторныя і адметныя, вылучаюцца густам і бязмежнай фантазіяй. 

Утульны кабінет Таццяны Мітрафанаўны Канановіч — месца, дзе жыве казка, невялікі чароўны свет, дзе галоўная гаспадыня — лялька. Дакладней — лялькі, бо іх у кабінеце, дзе займаюцца  гурткоўцы, больш за сто! І пры тым самых розных па форме і сваім прызначэнні. Гэта карункавыя лялькі-абярэгі, зернявушкі, лялькі шчасця і кахання, прыгожыя вобразы з мінулага — мужчыны і жанчыны ў бела-чырвоных нацыянальных строях. Але ж сярод  вялікай колькасці цацак Таццяна Мітрафанаўна Канановіч  вачамі шукае  свае любімыя — лялькі-неразлучнікі, своеасаблівы сімвал вернасці, любові, адданасці і шчаслівага лёсу…  Сімвалы яе ўласнага, захапляючага і поўнага працы жыцця.

Кацярына Руткоўская,

 былая ўдзельніца  ўзорнага літаратурнага аб’яднання “Верасок”,

студэнтка Інстытута

журналістыкі БДУ.