Няпростае жыццё-быццё Анастасіі Коўш

Анастасія Аляксандраўна Коўш нарадзілася ў 1929 годзе ў Агарэвічах  у сям’і Аляксандра Максімавіча Мініча і Аксенні Мітрафанаўны Мініч. У Насці быў яшчэ старэйшы брат Уладзік. Сям’я лічылася заможнай: бацькі трымалі гаспадарку і жылі за кошт яе.

Да вайны дзяўчына паспела скончыць адзін клас пачатковай школы. Вучоба ў другім класе прыпала на ваенны час. У тыя цяжкія  і жудасныя гады  яна, як і іншыя дзеці яе ўзросту, хадзіла ў  школу для таго, каб не вывезлі ў Германію.

Немцаў страшыліся,  як агню. Бацькоўская хата знаходзілася   ля  хутара Падрадашча, вакол якога непралазнай сцяной стаялі лясы. Таму немцы рэдка наведвалі гэтыя мясціны: баяліся партызан…

Калі Насці споўнілася 17 гадоў, яна расцвіла, бы ружа. Многім западаў у душу пранізлівы позірк яе карых вачэй. Мясцовыя хлопцы  марылі аб тым, каб правесці дзяўчыну  да хаты. Але ж  Насціна сэрца  было занята выдатным танцорам Валодзем.

Запрыкмеціў і Валодзя  дзяўчыну.  Па вёсцы даўно ішла гаворка пра прыгажосць Насці, але ўбачыць  яе ніяк не даводзілася, хоць і жылі зусім побач. Лёсавызначальная сустрэча адбылася, калі аднойчы дзяўчына ішла на пошту, а Валодзя пасвіў кабылу. Убачыліся, і закахаўся ён у прыгажуню. Прапанаваў сустракацца. Радасці дзявочай не было канца, нягледзячы нават на тое, што розніца ва ўзросце складала 11 гадоў.

Ды толькі маці  дзяўчыны  была супраць гэтых адносін. Нягледзячы на ўсе абставіны, не паслухала Насця маці і праз паўгода выйшла замуж за свайго каравокага  Валодзю.

Пабудавалі хацінку і жылі  ў  згодзе і каханні. Потым нарадзіліся дзеткі. Першым быў сынок  Мікалай, за ім — дзяўчынка Ірынка, потым — Валодзя, а затым  і іх малодшанькі Сашка. Калі дзеткі трохі падраслі, жанчына пайшла працаваць цялятніцай, а потым да пенсіі шчыравала на вораху. Жыццё прымусіла брацца за розную работу: і малаціла, і жала, і гарадзіць прыходзілася.

— Мяне ніхто не вучыў — вочы глядзелі, а рукі рабілі. Мне дастаткова было адзін раз паназіраць за чалавекам, і я ўжо магла паўтарыць тое, што робіць ён.

Анастасія Аляксандраўна паспяхова асвоіла ткацтва, прадзенне, вязанне кручком і пруткамі, вышыванне. Яна і шые цудоўна! Як паўсядзённую вопратку, так і  святочныя ўборы. Дзеці, унукі і праўнукі фарсілі ў  незвычайна прыгожых касцюмах  царэвіча, гусара, мексіканца, Чырвонай Шапачкі і  іншых.

Праляцеў час, выраслі дзеці. Валодзя і Мікалай  закончылі інстытут, атрымалі прафесію інжынера, дачка Іра скончыла тэхнікум, а малодшы  Саша — Ганцавіцкае ПТВ. Мікалай жыў у Ганцавічах, Іра і Саша — у родных Агарэвічах, адзін толькі Валодзя — у Слуцку.

Не так даўно Анастасіі Аляксандраўне споўнілася 84 гады.  Яшчэ ў  81 год жанчына трымала гаспадарку.  Нават і цяпер не можа поўнасцю адмовіцца ад яе. У яе сем унукаў і сем праўнукаў. На жаль, у 67 гадоў не стала яе вернага сябра і спадарожніка жыцця Валодзіка. У 52 гады гады памёр яе малодшы  сын Сашка, праз год  і два месяцы жанчына пахавала другога сына — Мікалайку. Але, нягледзячы на жыццёвыя выпрабаванні, жанчына не наракае на лёс і аптымізмам, дабрынёй, пяшчотай падтрымлівае родных і блізкіх. І жадае, каб яны былі шчаслівымі, кахалі і былі каханымі.

Аксана Жданюк,

загадчыца бібліятэкі аграгарадка Агарэвічы.

НА ЗДЫМКУ: Анастасія Аляксандраўна Коўш разам са сваёй праўнучкай